Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
1. Czynności cywilnoprawne, które na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o opłacie skarbowej wyłączone zostały z zakresu stosowania jej przepisów, ponieważ poddane zostały przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, nie mogą być następnie ponownie poddawane obowiązkowi opłaty skarbowej tylko z tego powodu, że na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zostały one zwolnione z obowiązku uiszczenia tego podatku. 2. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku zobowiązany jest wyjaśnić powody, dla których podziela stanowisko organów podatkowych, a także wyjaśnić podstawy prawne wyroku, nie poprzestając na stwierdzeniu, że "brak jest podstaw do zarzucenia orzekającym w sprawie organom naruszenia prawa materialnego".
"C." Sp. z o.o. nabyła w dniu 19.01.2000 r., na podstawie umowy sprzedaży zawartej w farmie aktu notarialnego, od "R." S.A. m.in. budynki i budowle oraz instalacje przemysłowe i inne urządzenia trwale związane z gruntem, do którego nabyła prawo wieczystego użytkowania. Od powyższej umowy strony uiściły w częściach równych opłatę skarbowa.
"C." Sp. z o.o. zażądała zwrotu poniesionej przez siebie cz ...
Skoro sąd administracyjny I instancji miał możliwości kontroli charakteru prawnego odszkodowania uzyskanego przez podatnika, organy podatkowe zgromadziły pełny materiał dowodowy, a okoliczności stanu faktycznego były bezsporne, twierdzenie, iż stan faktyczny sprawy ustalono w sposób niepełny i z naruszeniem dyspozycji art. 122 ordynacji podatkowej nie ma uzasadnienia. Sąd powinien w takiej sytuacji orzec, czy przedmiotowy dochód korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też ze zwolnienia tego jest wyłączony. W tym celu Sąd powinien skonfrontować stan faktyczny badanej sprawy z hipotezą odnośnej normy prawa materialnego.
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2.04.2004 r., sygn. akt SA/Rz 2195/02, Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi Anny i Stanisława D. na decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 4.10.2002 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. uchylił zaskarżoną decyzję, określił, iż nie podlega ona wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyr ...
1. Strona skarżąca treść wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej oparła wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni przepisów art. 72 § 1 pkt 1, art. 74 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 75 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Z treści argumentacji jaką skarżący uzasadnia to naruszenie wynika jednak, że w sprawie istotna jest dla niego przede wszystkim kwestia ustaleń faktycznych. Taka konstrukcja uzasadnienia zarzutów pozwala zatem na wyprowadzenie wniosku, iż skarżącemu w istocie rzeczy chodzi nie tyle o błędną wykładnie ww. przepisów prawa materialnego, co o niewłaściwą subsumcję stanu faktycznego sprawy do tych przepisów, które w ten sposób niewłaściwie zastosowano. 2. Sąd kasacyjny z mocy art. 174 pkt 1 popsa "ograniczony jest do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować" (vide: wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., sygn. GSK 10/04 - publ. w: Mon. Praw. z 2004 r., Nr 9 str. 392) zauważyć trzeba, iż skarżący sformułował zarzuty w sposób uniemożliwiający przejście do istoty niniejszej sprawy.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 marca 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1282/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Mariana J, prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą Przedsiębiorstwo Budowlane P w Kołobrzegu, na postanowienie Izby Skarbowej w Szczecinie Ośrodka Zamiejscowego w Koszalinie z dnia 07maja 2002 r., Nr ZPO - 820 - 3/02, w przedmiocie zaliczenia należnego zwrotu w po ...
1. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. 2. Błędne jest zapatrywanie strony skarżącej, iż sąd administracyjny może wykraczać poza przedmiot sprawy określony w zaskarżonej decyzji. 3. Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż Sąd I instancji nie stosował tych przepisów w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że Sąd nie mógł ich stosować, gdyż nie były one podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Przepisy te stosował Sąd w wyżej wymienionej sprawie, w której skargę kasacyjną oddalono.
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1779/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę G w Szczecinie na decyzjęIzby Skarbowej w Szczecinie z dnia 5 lipca 2002 r., Nr PP. 1.22-820/70/02 w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że decyzją z dnia 5 lipca 2002 r., Nr PP 1.22-820/70/02, wydaną z powołaniem się na przepisy ar ...
Sąd uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że wydana ona została z naruszeniem przepisów art. 127 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji jednak nie wykazał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasady postępowania dwuinstancyjnego (art. 127 Ordynacji podatkowej). Zabrakło też w uzasadnieniu wskazania na czym polegało naruszenie przepisów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Niewystarczającym jest ogólnikowe stwierdzenie, że zaskarżona decyzja narusza zasadę dwuinstancyjnego postępowania i że nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Jeżeli w ocenie Sądu, decyzja organu odwoławczego nie posiadała pełnego uzasadnienia (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) to Sąd orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji winien wskazać organowi, jakich elementów zabrakło w uzasadnieniu decyzji oraz podać, co powinna zawierać decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku było niepełne, bowiem nie zawierało konkretnych wskazówek co do dalszego postępowania (art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponadto, Sąd pierwszej instancji jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 145 § 1 pkt 3 wyżej powołanej ustawy, który to przepis upoważniał Sąd do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa - art. 127 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a w sentencji wyroku orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3) jest samoistnym rozstrzygnięciem i nie mieści się w regulacji zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stanowiącej podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzą okoliczności wymienione w pkt 1 lit. a - c ustawy. Sąd pierwszej instancji orzekł w sprawie o uchyleniu zaskarżonej decyzji nie wskazując przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c oraz brak jest w uzasadnieniu wyroku tych okoliczności.
Wyrokiem z dnia 31 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1474/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2002 r. Nr PB.I.22-4218/823-46/2002 utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 rok należne ...
W rozpatrywaniu spraw dotyczących kontroli legalności decyzji organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję tych organów, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, muszą brać pod uwagę charakter tego zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie to musi być wyrażone w ściśle określonej kwocie.Wzruszenie niektórych elementów decydujących o wymiarze kwoty zobowiązania podatkowego, tak po stronie przychodów, jak po stronie kosztów uzyskania przychodów musi skutkować zmianą wysokości świadczenia podatkowego. Wobec tego uchylenie przez wojewódzki sąd administracyjny zaskarżonych decyzji podatkowych musi dotyczyć ich całości.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1542/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Krystyny i Bronisława K na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 6 czerwca 2002 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Izba Skarbowa powyższą decyzją uchyliła w części decyzję Urzędu Skarbowego w Goleniowie z dnia 28 lutego 2002 r. i okreś ...
1. Podstawą prawną wyroku sądu administracyjnego są przepisy obowiązujące w dacie jego wydania oraz uwzględniające przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. 2. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że ma on dać rękojmie, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. 3. Po pierwsze, w ramach tego zarzutu wskazano przepisy niemające charakteru materialnego (art. 170 p.p.s.a.), art. 34 § 4, art. 29 i art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej. Art. 365 Kpc w ogóle w sprawie nie mógł być naruszony, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie ma on zastosowania. 4. Z tych względów wskazane przepisy stanowiąc ramy postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny nie mieściły się w podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Do zmiany tej oceny nie mogło doprowadzić wskazanie w powiązaniu z tymi przepisami wybranych przepisów Prawa upadłościowego (art. 169 i 170 § 1).
Wyrokiem z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt l SA/Sz 641/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stefana O na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 lipca 2004 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu wyroku podano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wałczu wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku ...
Wszelkie działania, które prowadzą do zmiany właściwości technicznych środków trwałych stanowią jego ulepszenie. Innymi słowy przez pojęcie ulepszenia rozumieć należy wydatki związane z przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją, modernizacją środków trwałych (§ 6 ust. 3 rozporządzenia i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W przypadku wydatków na ulepszenie środków trwałych, zgodnie z art. 22 ust. 8 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c cytowanej ustawy, a mających charakter inwestycyjny a nie remontowy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne pod warunkiem, że podatnik prowadzi ewidencję środków trwałych.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gl 1220/06, uchylił zaskarżoną przez Grażynę M. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 31 maja 2006 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok oraz stwierdził, że rozstrzygnięcie to nie może być wykonane w całości do czasu uprawo ...
1. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, wymagającym precyzyjnego i logicznego pod względem konstrukcyjnym formułowania zarzutów, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ich zakresem (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). 2. Zważywszy, że spór między organem podatkowym a podatnikiem dotyczył w istocie ustaleń co do faktów i możliwości „podciągnięcia” ustalonego stanu faktycznego pod normę wynikającą z przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.p., nawet brak szerszego wyjaśnienia przez wojewódzki sąd administracyjny tego przepisu staje się zrozumiały. Gdyby przyjąć, że wojewódzki sąd administracyjny zbyt zdawkowo wypowiedział się co do treści przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Nie można byłoby tego uchybienia potraktować jako mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W dniu 28 maja 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zabrzu wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2001 r. w kwocie 41.715 zł oraz wysokość odsetek od zaniżonych zaliczek na ten podatek w kwocie 16.229,60 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z uwagi na nieprawidłowości w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. Urząd Skarbowy w Zabrzu wszczął po ...
1. Poprzednim wyrokiem NSA sądowi I instancji powierzono zadanie takiego uzasadnienia, które odpowiadałoby wymogom art. 141 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżony wyrok czyni w zupełności zadość tym wymogom, bowiem dokładnie opisuje stan faktyczny sprawy i podstawowe wątki sporu, 2. Skarga kasacyjna przedkłada też argumenty zmierzając do ponownego rozpatrzenia skargi już raz prawomocnie rozstrzygniętej, w całości co do meritum. Ponowna skarga kasacyjna jest sporządzona w podobny sposób, lecz tym razem nie może spowodować identycznego skutku. 3. Zadanie sądu I instancji, polegające na wykazaniu w uzasadnieniu wyroku, że stan faktyczny sprawy uprawnia do zastosowania przepisów art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zostało ściśle
Zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę uznając ją za niezasadną.
Z przedstawionego w uzasadnieniu stanu sprawy wynikało, że decyzja organu odwoławczego utrzymywała w mocy decyzję dyrektora urzędu kontroli skarbowej określającą C... Poland Sp. z o.o. w B... (zw. dalej: Spółką) wysokość zobowiązania podatkowego za okres od 1 stycznia 2000 r. do 31 grudnia 2000 r. w kwocie 3.431.624,00 zł.
U podstaw de ...