Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: przywrócenie terminu

Czy Spółka może dokonać zmiany bieżącego roku podatkowego, obejmującego okres: 01.01.2004 r. – 31.12.2004 r., na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników podjętej w kwietniu 2004 r. zmieniającej rok obrotowy na okres obejmujący: 01.01.2004 r. – 30.06.2005 r.

W odpowiedzi na wniosek z dnia 29.03.2004 r. (wpływ 30.03.2004.) o wydanie informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego, działając w trybie art. 14a. § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) informuje: Jak wynika z przedmiotowego zapytania, w miesiącu kwietniu 2004 r. Zgromadzenie W ...


1. Wniosek o przywrócenie terminu opiera się na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona i że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony. Doręczenie, które nie jest skuteczne nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji organ podatkowy musi z urzędu dokonać ponownego doręczenia decyzji stronie. We wniesionej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej brak jest zarzutu, iż osoba, która odebrała decyzję kierowaną do Spółki (Małgorzata R) nie była upoważniona do odbioru korespondencji. Skarga ta nie zawiera także zarzutu naruszenia art. 151 Ordynacji podatkowej. 2. Art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej - dla jego prawidłowego zastosowania - wymaga "uprawdopodobnienia", a nie "wykazania" braku winy strony w jego uchybieniu. W odniesieniu do osoby prawnej, uznanie braku winy do wniesienia środka odwoławczego w ustawowym terminie, wymaga uprawdopodobnienia braku winy osoby legitymowanej do podejmowania czynności prawnej w jej imieniu. "Brak winy" należy w każdym przypadku pojmować w sposób obiektywny. Wynika stąd, że w razie gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, nie można dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Pojmowany obiektywnie miernik "braku winy" w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej musi uwzględniać okoliczności konkretnego przypadku.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M Spółka z o.o. w Szczecinie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 2 lipca 2003 r. (Nr PP.1-4400/18/03/ZMO) o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 lutego 2003 r. (Nr UKS - 11/1/32/2002/0561/K2), określającej Sp ...


1. Wyznaczenie przez ustawodawcę ram czasowych do dokonania określonych czynności w toku postępowania poprzez wskazanie w ustawie terminów, których wyekspirowanie powoduje bezskuteczność czynności ma na celu usunięcie stanu niepewności w stosunkach procesowych (co do dalszego biegu czy też zakończenia postępowania). Realizując ten cel ustawodawca przewidział jednocześnie instytucję procesową, mającą na celu ochronę strony czy uczestnika postępowania przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. 2. Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej termin do dokonania tej czynności może być zainteresowanemu na jego wniosek przywrócony, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis ten nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, iż każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. 3. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej. Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i organy podatkowe w tej sprawie wykładnia art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej jest zatem prawidłowa. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga bowiem wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2005 roku sygn. akt SA/Sz 349/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Urszuli M na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2005 roku Nr ZPP-4407-02-1/05 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną określającą jej zobowiązanie w podatku od to ...

Czy w bieżącym roku Wnioskodawca może złożyć korektę zeznania podatkowego za 2006 rok, dokonując rozliczenia podatku w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu ...

1. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Prawidłowe wskazanie podstaw skargi kasacyjnej (konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego) jest więc jej zasadniczym elementem konstrukcyjnym i nie ulega sanacji. 2. Naruszenie prawa procesowego może polegać na błędnej jego wykładni (opierając skargę kasacyjną na takim zarzucie należy wskazać, jak według wnoszącego skargę kasacyjną, przepis taki powinien być rozumiany) lub na naruszeniu prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na tak zwanym błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie „podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, z tym jednak zastrzeżeniem, iż skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa procesowego można jedynie wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzuty skargi kasacyjnej powinny być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do wskazania przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone. Postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zawsze przytoczenia przepisów postępowania przez ich oznaczenie numerem artykułu, paragrafu, ustępu oraz zawierać uzasadnienie, na czym to naruszenie polegało i jaki wpływ wywarło na treść kwestionowanego wyroku. 3. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Zatem wadliwość sporządzenia uzasadnienia oznacza nic innego jak brak w uzasadnieniu wyżej wymienionych elementów, sprawiający, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o czym mowa w tym przepisie powinno zawierać relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a więc powinno obejmować te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego przedstawienia pozostałych elementów uzasadnienia wyroku. a. zatem w wyroku nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie, z równoczesnym odniesieniem się do zarzutów skargi, a jeżeli ich w skardze nie sformułowano-do wskazanych przez skarżącego "naruszeń prawa" lub "interesu prawnego". 4. W motywach podjętego rozstrzygnięcia nie odniósł się zupełnie do stanu sprawy, uznając, iż rozstrzygniecie w badanej sprawie zostało przesądzone wyrokiem w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zatem podstawą uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia był inny wyrok a nie wynik dokonanej przez Sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, powołując się jedynie na art. 135 p.p.s.a., uznał, iż doszło do naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 5. Ponieważ postępowanie w powyższym zakresie powinno poprzedzać ewentualne postępowanie w przedmiocie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to Sąd, poprzez art. 135 p.p.s.a, nie mógł uwolnić się od dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Innymi słowy w pierwszej kolejności należało przesądzić o tym czy odwołanie zostało wniesione w terminie, czy też nie, a następnie podjąć rozstrzygnięcie w kwestii przywrócenia terminu do jego wniesienia.

Wyrokiem z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 255/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 20 lutego 2006 r. o nr PB-2.36-4117-823-61/05/N w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za zasadną, przedstawił następujący s ...

1. Sąd I instancji uchylił się od kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim dotyczy ono przyczyn nieobecności skarżącej w miejscu zamieszkania-nie odnosił się do oceny organu, iż zachowanie skarżącej w związku z tą nieobecnością uzasadniało pogląd o zawinionym charakterze uchybienia terminu. Sąd uznał bowiem, iż rozstrzygnięcie tego zagadnienia będzie możliwe dopiero po przesądzeniu kwestii skuteczności doręczenia stronie decyzji organu I instancji w trybie art. 150 (§2) O.p. (a więc od przesądzenia czy strona w ogóle terminowi uchybiła). 2. Doręczenie zastępcze zostało wykonane prawidłowo wprawdzie istotnie zwrotne potwierdzenie odbioru (por. karta nr 133 akt podatkowych, t. I) nie zostało przez doręczyciela opisane (poza wskazaniem adresata przesyłki i jej numeru nie podano żadnych wymaganych informacji). Tym niemniej na stronie adresowej koperty z przesyłką (por. karta nr 132 akt podatkowych, t. I) widnieją pieczęcie właściwego urzędu skarbowego, świadczące o dwukrotnym (a nie jednokrotnym, jak wskazał Sąd wojewódzki) pozostawieniu awiza w skrzynce na listy (w dniach 10 i 18 października 2005 r.) oraz podpis (nieczytelny) osoby doręczającej. Opis ten wskazuje na to, że doręczyciel (poczta) wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego w art. 150 § 1a i § 2 O.p. Zgodnie z tymi przepisami adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 (placówce pocztowej); powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się m.in. w oddawczej skrzynce pocztowej (§2).

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 256/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 6 lutego 2006 r., odmawiające Katarzynie Ł przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 5 października 2005 r. w przedmiocie zryczałtowaneg ...

możliwość odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup działki przed dniem rejestracji do podatku VAT poprzez przywrócenie terminu do sporządzenia spisu z natury, o którym mowa w art. 113 ust. 5 ustawy

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Mini ...

1. Czy na spadkobiercy, który stosownie do przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn zakwalifikowany został do I grupy pokrewieństwa, jako zstępny spadkodawcy, obowiązek podatkowy ciąży od dnia śmierci spadkodawcy na podstawie domniemania bycia spadkobiercą, czy też jego powstanie opiera się na dokumentach prawnych, np. na mocy postanowienia o nabyciu spadku? 2. Czy nabywca (spadkobierca), określony w art. 4a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn został zdefiniowany przez ustawodawcę?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imi ...

Generowanie strony w 17 ms