Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: nierzetelność ewidencji
Art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50; zm.: Nr 28, poz. 127, Nr 129, poz. 599; z 1994 r. Nr 132, poz. 670; z 1995 r. Nr 142, poz. 702, poz. 703; z 1996 r. Nr 137, poz. 640; z 1997 r. Nr 123, poz.776, poz. 780, Nr 141, poz. 943, Nr 162, poz. 1104, Nr 111, poz. 722, Nr 137, poz. 926; z 1998 r. Nr 161, poz. 1076; z 1999 r. Nr 50, poz. 499, Nr 57, poz. 596, Nr 95, poz. 1100) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
I 1. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z 28 października 1999 r. skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne czy art. 27 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze. zm.; dalej: ustawa) jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP. Wątpliwości NSA odnośnie do konstytucyjno ...
Ocena prawidłowości wystawianych przez skarżącą rachunków dokumentujących sprzedaż powinna nastąpić w oparciu o treść rozdziału 12 Działu III Ordynacji podatkowej w zw. z przepisami § 29 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001r. Z powyższej oceny organ podatkowy wywodzi bowiem, iż skarżąca w ściśle określonej dacie przekroczyła wartość sprzedaży określoną w art. 14 ust. 1 pkt. 1. Brak oceny w powyższym zakresie powoduje, iż nie można odeprzeć zarzutu naruszenia w postępowaniu odwoławczymprzepisów art. 121, art. 191 oraz art. 124 w zw. z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, a naruszenie to mogło mieć wpływ na prawidłowe zastosowanie art. 14 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania Elżbiety "T" od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Białej Podlaskiej nr PP/4400-18/04 z dnia 30.06.2004 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres październik - grudzień 2002r. - uchylił decyzje organu I insta ...
1. Z treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika wprost i jednoznacznie, że kwestią mającą zasadnicze znaczenie dla uznania wydatków za koszt potrącalny jest ich „poniesienie". „Koszt poniesiony" to dokonany nie tylko w sensie ewidencyjnym, ale i w sensie realnym. Ponadto koszty uzyskania przychodów, jako jeden z elementów konstrukcyjnych dochodu, muszą być wykazane na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg rachunkowych, czyli takich, które zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości — są prowadzone rzetelnie. 2. Wadliwość dowodu księgowego nie niweczy wydatku jako k.u.p., gdyż w takiej sytuacji podatnik może wszelkimi innymi dowodami dowodzić, że dany wydatek nastąpił i koszt został poniesiony. Wystarczającym będzie, gdy podatnik wykaże stosowną inicjatywę dowodową. 3. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 23 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej dopiero brak danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania uzasadnia oszacowanie co oznacza, że chodzi o brak danych koniecznych i nieodzownych, ale dotyczących wysokość poniesionych wydatków, a nie co do samego faktu poniesienia wydatku, gdyż tego faktu oszacować z natury rzeczy nie można.
1. Wyrokiem z dnia 13 września 2006 r., sygn. I SA/Bd 416/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marii Z... i Huberta Z... (dalej: podatnicy) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2006 r., nr PB 2/4117-9/06, w przedmiocie wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. - oddalił skargę. Jako podstawę prawną wyroku ...
1