Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: związanie

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z u rzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postepowania sądowego. Oznacza to, że jeżeli strona skarżąca wskazała konkretny przepis prawa, który jej zdaniem został naruszony, to NSA nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2003 r. sygn. akt SA/Bk 1403/02, Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę Danuty L. na decyzję Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 października 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w tym samym mieście z dnia 15 lipca 2002 r., stwierdzającą brak nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. St ...

1. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji więc gdy wnoszący skargę kasacyjną zamierzał wykazać naruszenie przez Sąd tego przepisu procedury sądowoadministracyjnej w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to powinien powiązać art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z uchybieniami procesowymi, dotyczącymi dokonanej przez Sąd oceny zastosowania przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego. 2. Jeśli wnoszący skargę kasacyjną nie wskaże właściwie podstawy kasacyjnej to Sąd drugiej instancji, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może na podstawie samej tylko treści uzasadnienia, podstawy tej uzupełnić.

Przedmiotem skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1154/03. Wyrokiem tym Sąd, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P Sp. z o.o. w S następcy prawnego K Sp. z o.o. w S na decyzję Izby Skarbowej Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2003 r., dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji U ...

1. Wyznaczenie przez ustawodawcę ram czasowych do dokonania określonych czynności w toku postępowania poprzez wskazanie w ustawie terminów, których wyekspirowanie powoduje bezskuteczność czynności ma na celu usunięcie stanu niepewności w stosunkach procesowych (co do dalszego biegu czy też zakończenia postępowania). Realizując ten cel ustawodawca przewidział jednocześnie instytucję procesową, mającą na celu ochronę strony czy uczestnika postępowania przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. 2. Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej termin do dokonania tej czynności może być zainteresowanemu na jego wniosek przywrócony, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis ten nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, iż każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. 3. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej. Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i organy podatkowe w tej sprawie wykładnia art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej jest zatem prawidłowa. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga bowiem wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2005 roku sygn. akt SA/Sz 349/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Urszuli M na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2005 roku Nr ZPP-4407-02-1/05 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną określającą jej zobowiązanie w podatku od to ...

1. Przytaczając podstawę kasacyjną strona winna wskazać przepis konkretnego aktu prawnego, ze wskazaniem jednostki redakcyjnej. Zarzucając naruszenie prawa materialnego, winna wskazać formę tego naruszenia, przy czym zauważyć należy, że obie formy naruszenia nie mogą wystąpić jednocześnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt l FSK 423/05,opub. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 187703). 2. Powołując zarzut błędnej wykładni przepisu prawa strona obowiązana jest podać, jak według niej dany przepis należy rozumieć, zarzucając zaś niewłaściwe zastosowania-wskazać przepis, jaki winien mieć zastosowanie. Wskazując zaś na naruszenie przepisów postępowania winna ona wskazać przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, ewentualnie w powiązaniu z odpowiednimi przepisami regulującymi postępowanie administracyjne, których naruszenia sąd l instancji nie uwzględnił. 3. Skargę kasacyjna wnosi się bowiem od wyroku sądu (art. 173 § 1 ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zatem wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 1 ppsa), postępowanie przed nim nie jest powtórzeniem postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, gdzie kontroli podlega działanie administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2290/04, opubl w Lex pod nr 173245). Zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie, winny być na tyle konkretne, aby nie trzeba się było domyślać intencji skarżącego. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną obowiązuje bowiem zasada pełnego związania sądu granicami środka odwoławczego. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Nie może zatem konkretyzować czy precyzować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. Niedokładne (ogólnikowe) uzasadnienie skargi kasacyjnej bądź jego brak czyni zatem kontrolę zaskarżonego wyroku niemożliwą.

Wyrokiem z dnia 12 października 2005 roku, sygn. akt l SA/Sz 640/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stefana O na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 27 lipca 2004 roku Nr NA-2-7240/58/2004/AST w przedmiocie zarzutów w prawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W sprawie ustalono, iż postanowieniem z 27 lipca 2004 r. nr NA 2-7240/58/2004/AST, wy ...

1. Artykuł 153 Prawa o postępowaniu... stanowi, że „Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". 2. Niezależnie od tego z przytoczonej treści art. 138 ustawy jednoznacznie wynika, że w sentencji wyroku nie ma miejsca ani na przedstawienie oceny prawnej skarżonego aktu administracyjnego, która doprowadziła do określonego w niej rozstrzygnięcia, ani na wskazania co do dalszego postępowania organu (w wypadku uchylenia przedmiotu zaskarżenia). 3. Ocena prawna wyrażona w tym wyroku była dla WSA wiążąca przy rozpoznawaniu skargi od decyzji wymiarowej utrzymanej w mocy w wyniku postępowania odwoławczego, wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy podatkowej. 4. Z treści uzasadnienia skarżonego wyroku wynikało, że po ustaleniu okoliczności prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej przychody z niej uzyskiwane zostały zakwalifikowane jako pochodzące ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy - z pozarolniczej działalności gospodarczej. Artykuł 14 ust. 2 tej ustawy składa się z wielu jednostek redakcyjnych. Rzeczą autora skargi było precyzyjne sformułowanie zarzutu kasacyjnego.

UZASADNIENIE Wyrokiem z 24 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 934/06, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Ewy R na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 16 października 2006 r. nr PB-2.37-411702-59/06 w przedmiocie pod ...

Generowanie strony w 58 ms