Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: skarga kasacyjna

Sąd stwierdził istnienie przesłanki nieważności postępowania przewidzianej w art. 183 § 2 pkt 4 u.p.pa.a., a polegającej na tym, że skład orzekający w sprawie był sprzeczny z przepisami prawa, gdyż oryginał sentencji zaskarżonego wyroku został podpisany tylko przez dwóch sędziów. Taki stan rzeczy narusza art. 44 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), który ma zastosowanie w rozpoznanej sprawie, gdyż zaskarżony wyrok zapadł w dniu 18 lipca 2003 r., a więc pod rządami tej ustawy.

Decyzją z dnia 30 września 2002 r., nr PB II/1/41171/199/02 Izba Skarbowa w Katowicach utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Dąbrowie Górniczej z dnia 1 lipca 2002 r., nr PB/4110-4 LP/24322/02, określającą Stefanii W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r., zaległość w tym podatku oraz odsetki za zwłokę. Organy podatkowe zakwestionowały skarżącej zarachowan ...

1. Artykuły 7 i 107 § 1 i 3 k.p.a. nie mają charakteru materialnego - stanowią element procedury obowiązującej przed organami administracyjnymi, a mianowicie określają zasadę praworządności i wskazują elementy formalne decyzji. Przepisy te więc nie mieszczą się w podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.s.a. Gdyby natomiast zarzut naruszenia powyższych przepisów rozpatrywać w ramach podstawy wymienionej w art. 174 pkt 2 p.s.a., to także nie mógłby on doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku. Adresatem norm wynikających z zarzucanych przepisów są bowiem organy administracyjne, a nie sąd. W tej sytuacji powołanie w skardze kasacyjnej wspomnianych przepisów w oderwaniu od przepisów postępowania sądowo-administracyjnego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.s.a. 2. Skoro skarga kasacyjna formalnie nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.s.a.), w szczególności w odniesieniu do ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku, mimo że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się błędną ocenę stanu faktycznego, ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku muszą być uznane za wiążące dla sądu rozpatrującego skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.01.2004 r., sygn. akt SA/Rz 2174/01, po rozpoznaniu skargi Elżbiety T. na decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22.08.2001 r., nr L.IS.I/1/823/137/2001, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa uchyliła zaskarżoną decyzję Inspek ...

1. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Oba zarzuty muszą dotyczyć naruszenia prawa przez Sąd, a nie przez organy podatkowe. Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy procedury sądowej. Nie stanowi przytoczenia podstaw kasacyjnych zgłoszenie zarzutu wadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, jeśli skarżący nie powoła konkretnego przepisu z zakresu procedury sądowej. 2. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 1.10.2003 r., sygn. akt SA/Rz 1921/01, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie oddalił skargę Beaty K. - A. "K." w R. na decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 16.07.2001 r., nr L.IS.II/1-723/1/153/2001, w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 1999 r. W zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, że Beata K. otrzymała w dniu 27.11.1998 r. fakturę, ...


1. Postępowanie kasacyjne ma charakter sformalizowany, a to powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać w sprawie samodzielnych ustaleń w zakresie nie objętym skargą kasacyjną. 2. Skarga kasacyjna przysługuje od orzeczenia sądu I instancji, a nie od rozstrzygnięcia organu administracyjnego. Zatem zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu podatkowym nie mogą być uwzględniane w postępowaniu kasacyjnym.

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bd 704/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy oddalił skargę Jerzego i Tatiany B. na decyzję Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2002 r. nr PB2/4117-140/02 w przedmiocie określenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. Wymienioną decyzją Izba Skarbowa w Bydgoszczy uchyliła w całości decyzj ...

1. Wymagania szczególne skargi kasacyjnej, stanowiące o istocie tego środka odwoławczego, mają charakter materialny, a to oznacza, że braki tej skargi nie mogą być usunięte w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2. Z istoty dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego wynika, że legalność ostatecznego aktu administracyjnego została już stwierdzona przez sąd I instancji, a wobec tego postępowanie kasacyjne ogranicza się wyłącznie do badania zagadnień jurydycznych i zarzutów przygotowanych przez profesjonalistów.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 listopada 2003 r. sygn.akt SA/Bd 701/03 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy oddalił skargę Leszka i Małgorzaty B. na decyzję Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2002 r. w przedmiocie określenia zaległości w podatku dochodowym za 1993 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż ...

1. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia wyroku, a więc powinna wskazywać na uchybienia, jakich dopuścił się sąd administracyjny, a nie organy podatkowe. 2. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą być tożsame z zarzutami skargi przynajmniej w części dotyczącej naruszenia przepisów postępowania.

Konkludując, Skarżący zwrócili uwagę na rażącą niekonsekwencję organu, który w przypadku uznania ksiąg za nierzetelne winien w oparciu o całokształt postępowania dowodowego ustalić wielkość podstaw opodatkowania w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistości. Organ kontroli mógł, na podstawie art. 23 Ordynacji podatkowej, nie szacować kosztów jedynie w przypadku, gdy dane wynikające z ksiąg uzupe ...


1. Stawiając zarzut błędnej wykładni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - strona wnosząca skargę kasacyjną, wbrew wymogom wynikającym z przepisu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zarzutu tego w ogóle nie uzasadniła. 2. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą, ponoszący wydatki w celu uzyskania przychodów, miał obowiązek ewidencjonowania i dokumentowania zdarzeń gospodarczych w sposób przewidziany przepisami tego rozporządzenia, tj. na podstawie prawidłowych, rzetelnych dowodów, którymi są rachunki dopowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach lub inne dowody stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. 3. Za „koszt wytworzenia" uważa się wartość, „w cenie nabycia" (podkreśl. Sądu) zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace, wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.

Decyzją z dnia 18 października 2001 r. Pierwszy Urząd Skarbowy w Szczecinie określił Jarosławowi L wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 42.942,80 zł oraz wysokość zaległości podatkowej z tego tytułu w kwocie 15.009,60 zł. W motywach decyzji wskazano, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 37.524,08 zł, obejmuj ...


Generowanie strony w 16 ms