Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: zobowiązanie dodatkowe

Pytanie podatnika sprowadza się do udzielenia odpowiedzi, czy błędne zakwalifikownie usługi jako importu usług w świetle ustawy o podatku od towarów i usług i w konsekwencji opodatkowania danej usługi podatkiem od towarów i usług oraz dokonanie odliczenia podatku zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 2 w/w ustawy stanowi podstawę do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30% kwoty dokonanego odliczenia podatku.

Na podstawie art. 14a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) stwierdzam, że stanowisko Spółki - przedstawione we wniosku z dnia 05.04.2005r. (który wpłynął w dniu 11.04.2005r.), o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej ustalania dodatkowego zobowiązan ...

1. Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., Nr K 17/97, oraz obwieszczenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. o utracie mocy obowiązującej art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, że Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył art. 27 ust. 6 ww. ustawy. Przywołany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wyłącznie osób fizycznych a nie osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, w tym spółek cywilnych. Mając na uwadze treść art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, słusznie zauważył organ podatkowy, że spółka cywilna, na gruncie prawa podatkowego, jest zaliczana do jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej. Ustawa o podatku od towarów oraz o podatku akcyzowym jednoznacznie określała, że podatnikami są jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, do których zalicza się spółki cywilne. Na gruncie tego podatku spółce cywilnej jako organizacji wspólników, a nie samym wspólnikom, przyznano podmiotowość podatkowo - prawną. 2. W związku z tym organ podatkowy, nakładając na spółkę cywilną dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług nie naruszył prawa.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2197/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 sierpnia 2002 r., Nr PP. 2.27- 4408/126/2002, w przedmiocie określenia P spółce cywilnej Tomasza S i Henryka S podatku od towarów i usług za listopad 2001 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzi ...

Organ podatkowy ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy podatnik wykaże różnicę podatku do przeniesienia na następne okresy w kwocie wyższej od należnej.

Wyrokiem z dnia 08.06.2004 r., sygn. akt SA/Rz 605/03 WojewódzkiSąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w Ropczycach z dnia 11.12.2002 r. znak: US.IX/V/503-177/04/02 w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe, w pozostałej części skargę oddalił, określił, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego w ...

1. Art. 65 wskazuje elementy, które należy badać, ustalając treść zarówno jednostronnych, jak i dwustronnych oświadczeń woli. Zawarte w przepisie elementy, takie jak brzmienie oświadczeń woli, zamiar stron, cel umowy, oraz okoliczności towarzyszące złożeniu oświadczeń, są elementami stanu faktycznego, których nieuwzględnienie przez sąd może być podnoszone jedynie w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Innymi słowy, zarzut naruszenia art. 65 k.c. może jedynie towarzyszyć zarzutowi dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Nie może natomiast stanowić samodzielnej podstawy prowadzącej do ich podważenia. 2. Trafny był zarzut naruszenia art. 27 ust. 5 ustawy VAT, przez błędne przyjęcie, że dodatkowego zobowiązania podatkowego nie można było ustalić spółce cywilnej. Utrzymujące się od dłuższego czasu rozbieżności w orzecznictwie sądowym i powstające na tym tle wątpliwości zostały wyjaśnione uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2005 r. (sygn. akt FPS 1/04, jeszcze nie publ.). Stwierdzono w niej, że w stanie prawnym obowiązującym w 1999 r. dopuszczalne było ustalenie spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy VAT. Jakkolwiek uchwała dotyczyła 1999 r., to jednak zawarte w niej motywy zachowują aktualność także w odniesieniu do roku 2001. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r. (sygn. akt K 17/97, OTK 1998/3/30), który zrodził wspomniane wątpliwości, dotyczył wyłącznie osoby fizycznej. Stąd też utrata mocy obowiązującej art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy VAT nastąpiła wyłącznie w stosunku do tych osób. 3. Podstawy odpowiedzialności podatkowej poszukiwać należy w art. 115 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), po spełnieniu dodatkowych przesłanek wymienionych w art. 107 § 1 oraz art. 108 § 1 i § 3 tej ustawy. Nie można w tym wypadku mówić o zbiegu odpowiedzialności z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz odpowiedzialności karnej skarbowej za wykroczenia skarbowe, gdyż spółka cywilna jako podatnik podatku od towarów i usług nie może ponieść bezpośrednio odpowiedzialności karnej skarbowej. 4. Za dopuszczenie do powstania nierzetelności w dokumentacji podatkowej odpowiada sama spółka cywilna jako podatnik tego podatku i z tego względu może być na nią nałożone dodatkowe zobowiązanie podatkowe określone w art. 27 ust. 5 i 6 ustawy VAT. Za zachowanie to bezpośrednio nie odpowiadają wspólnicy. Powyższe zachowanie może wypełniać znamiona czynu opisanego w art. 54 i art. 56 K.k.s. i zostać popełnione wyłącznie przez podatnika, którym w tym wypadku jest spółka cywilna. Spółka cywilna jako podatnik nie może być sprawcą przestępstwa skarbowego, ani wykroczenia. 5. Wspólnicy spółki cywilnej mogą odpowiadać ewentualnie na podstawie art. 9 § 3 K.k.s., który to przepis stanowi, że odpowiadają jak sprawcy także ci, którzy na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmują się sprawami gospodarczymi osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej. W istocie nie mamy tutaj doczynienia ze zbiegiem odpowiedzialności karnej i administracyjnej wobec tego samego podmiotu.

Decyzją z dnia 18 czerwca 2002 r. Izba Skarbowa w Szczecinie utrzymała w mocy decyzje Pierwszego Urzędu Skarbowego w tym samym mieście z dnia 8 marca 2002 r., określające spółce cywilnej D zobowiązania podatkowe i zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2001 r., a także ustalające jej dodatkowe zobowiązania podatkowe za ten same miesiące. Org ...

1. Zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. jawi się jako całkowicie chybiony, skoro w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd zawarł wszystkie niezbędne elementy, w szczególności zaś wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. 2. Organy podatkowe powinny przy tym mieć na uwadze, że podmioty uczestniczące w obrocie prawnym mają, zgodnie z art. 3531 kodeksu cywilnego, szeroki zakres swobody w modelowaniu treści podejmowanych przez siebie czynności prawnych. Nie można zatem tym podmiotom stawiać zarzutu obejścia prawa podatkowego, gdy wykorzystują one możliwości obniżenia obciążenia podatkowego w granicach dozwolonych prawem, tj. przeprowadzają daną operację gospodarczą w sposób - z podatkowego punktu widzenia - najbardziej dla nich korzystny. Skoro WSA, podzielając prawna ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe, uczynił to w sposób odpowiadający tym wymaganiom, w szerokim zakresie uzasadnił przy tym swoje stanowisko, nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż nie ustalono zamiaru, jaki przyświecał stronie. Zamiar ów można przecież zrekonstruować jedynie w drodze analizy okoliczności obiektywnych, w których doszło do podjęcia zakwestionowanej czynności prawnej. Te ostatnie prowadzą zaś do wniosku, iż skarżąca stała się stroną tej czynności, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w celu uzyskania zwrotu podatku naliczonego. 3. O sytuacji opisanej w art. 27 ust. 8 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, mającego charakter szczególny w stosunku do unormowań zawartych w art. 27 ust. 5 i 6 ustawy, mogła być mowa jedynie wtedy, gdy podatnik otrzymał kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego. Nieotrzymanie tego zwrotu powodowało zatem, że dyspozycja analizowanego przepisu nie mogła zostać zrealizowana. W praktyce oznaczało to, że nie można było jedynie ustalić dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, ponieważ prawidłową wysokość zobowiązania w tym podatku należało określić na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z 1993 r.

Wyrokiem z dnia 18.05.2004 r., sygn. akt I SA/Rz 2570/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 18.11.2002 r., nr L.IS.II/2-4408/302/02, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Jarosławiu z dnia 30.07.2002 r., nr US-VII/4400/99/02, w części ustalającej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością G. C. z siedzibą w J. dodatkowe zobowi ...

W stanie prawnym obowiązującym w 1999 r. dopuszczalne było ustalenie spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości przekazane do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wyłoniło się na tle następującego stanu faktycznego: Wyrokiem z 8 grudnia 2002 r. sygn. akt I SA/Po 615/01 Naczelny SądAdministracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu oddalił skargę spółki cywilnej X na decyzję Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 20 lutego 2001 r. Nr II-l/732/490/2 ...


1. Stwierdzić należy, że Sąd naruszył prawo materialne, tj. art. 27 ust. 6 ustawy o podatku VAT twierdząc, że nałożenie na skarżącą spółkę cywilną osób fizycznych, jako jednostkę organizacyjną, dodatkowego zobowiązania podatkowego, przewidzianego w art. 27 ust. 6 tej ustawy, oznacza dopuszczenie stosowania wobec wspólników Spółki za ten sam czyn sankcji administracyjnej i odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe. Sąd I instancji nie miał również podstaw do przyjęcia, że zastosowanie niniejszego przepisu przez organa podatkowe stanowiło naruszenie zasady państwa prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. 2. Skorzystanie z prawa do zwiększenia podatku naliczonego o podatek akcyzowy jest uzależnione od bezpośredniej sprzedaży oleju posiadaczom środków transportu wodnego wykonującym wskazaną działalność gospodarczą, tj. działalność w zakresie transportu morskiego i przybrzeżnego oraz transportu wodnego śródlądowego. Zakupiony od strony skarżącej olej napędowy został natomiast wykorzystany do prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie połowu i sprzedaży ryb.

Wyrokiem z 12 maja 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1638/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi O Sp. z o.o., stwierdził nieważność decyzji Izby Skarbowej w Szczecinie z 19 czerwca 2002 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 7 marca 2002 r. w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, w pozostałej ...

Czy grożą Spółce sankcje z tytulu wcześniejszego rozliczenia podatku VAT niż wynika to z przepisów?

W związku z art. 109 ust.7 pkt 2 i art.109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług / Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm./ oraz art.20 ust.1 ustawy z dnia 29 września 2002r. o rachunkowości /tj. z 2002r. Dz.U. Nr 76, poz. 694 ze zm./ i po rozpatrzeniu wniosku o pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie konsekwencji z tytułu wcześniejs ...

1. Niewątpliwym obowiązkiem sądu I instancji jest dokonanie oceny, czy w sprawie prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy. Ewentualna zaś sanacja błędów organów podatkowych w tym zakresie, o ile nie będzie usprawiedliwiona okolicznościami sprawy, może stanowić skuteczny zarzut w postępowaniu kasacyjnym. 2. Prawnie dopuszczalne jest orzekanie o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym już po dacie wejścia w życie ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w odniesieniu do okresów rozliczeniowych sprzed daty jej wejścia w życie (01.05.2004 r.). 3. Błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. 4. Podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd.

Wyrokiem z dnia 29.10.2004 r., Sygn. akt l SA/Lu 333/04, WojewódzkiSąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę "K" sp. z o.o. wTomaszowie Lubelskim na decyzję Dyrektora izby Skarbowej w Lublinie z dnia 20.05.2004 r., nr PP2/4407 - 48/04 w przedmiocie podatku o towarów i usług za grudzień 2002 r. oraz styczeń, luty, marzec i kwiecień 2003 r. uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono na wstę ...

Generowanie strony w 24 ms