Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: środek zaskarżenia
Skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. W skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba (zatem) wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który, zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Nie wystarczy przy tym nawet ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę kasacji, konieczne jest także sprecyzowanie: do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i/lub procesowego doszło i na czym ono polegało. Zarzuty kasacyjne odnosić się winny do orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną nie zaś do postępowania administracyjnego, które było przedmiotem osądu Sądu pierwszej instancji; w postępowaniu kasacyjnym kontrolowane jest, bowiem orzeczenie Sądu, na które, zgodnie z prawem, wniesiona została kasacja nie zaś (bezpośrednio) postępowanie i decyzje organów administracji.
Decyzjami z dnia 25.01.2002 r., po rozpatrzeniu odwołań podatnika p. Marka W. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z dnia 27.09.2001 r., Izba Skarbowa w Rzeszowie zakończyła (ostatecznie) prowadzone w stosunku do tegoż podatnika administracyjne postępowania podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące podatkowe od stycznia do grudnia ...
1. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia wyroków sądów administracyjnych, a więc powinna wskazywać na uchybienia, jakich dopuścił się sąd administracyjny, a nie organy podatkowe. Dlatego też wskazanie w podstawie kasacyjnej naruszenia przez Sąd wyłącznie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez równoczesnego wskazania naruszenia przepisów procedury sądowej oznacza, iż w tym zakresie podstawa kasacyjna sformułowana została wadliwie, nie pozwalając tym samym na uznanie jej za usprawiedliwioną. W ramach każdej ze wskazanych podstaw skarga kasacyjna winna konkretnie precyzować, jakie przepisy prawa i w jaki sposób zostały zdaniem skarżącego naruszone przez Sąd, będąc bowiem związanym jej granicami Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do jej ?uzupełniania? o przepisy prawa w skardze kasacyjnej nieprzywołane. 2. Dopiero od 1.01.2003 r., podobnie jak w prawie rodzinnym, wspólność majątkowa jest znoszona na gruncie ordynacji podatkowej od dnia wskazanego w prawomocnym orzeczeniu znoszącym wspólność majątkową. Jeśli zatem w orzeczeniu znoszącym wspólność majątkową wskazana zostanie data tego zniesienia, to zgodnie ze znowelizowanym art. 29 § 2 pkt 2 ordynacji podatkowej, ta właśnie data będzie miała znaczenie, o ile wyrok ten stanie się wyrokiem prawomocnym.
Wyrokiem z dnia 28.05.2004 r., sygn. akt SA/Rz 325/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Barbary F. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., że wnioskiem z dnia 23.08.2002 r. Barbara F. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Przeworsku o umorzenie w stosunku do niej postępowania egzeku ...
1. Nie organ kontroli skarbowej, musi być adresatem zarzutów kasacyjnych, aby mogły one zostać uznane za poprawnie sformułowane: a. powołanie ich w oderwaniu od stosownych przepisów postępowania sądowego-nie może stanowić podstawy zaskarżenia wyroku w procesie kasacyjnym, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. 2. Przepis ten określa zakres regulacji zawartej w Prawie o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Jest to zatem unormowanie ogólne, wskazujące jedynie zakres podmiotowy (postępowanie przed sądami administracyjnymi) i przedmiotowy (w sprawach sądowoadministracyjnych) ustawy. Nie nakłada ono bezpośrednio na sądy administracyjne obowiązku kontroli działalności administracji publicznej, nie określa kryteriów tej kontroli i co najważniejsze-nie wskazuje środków prawnych, jakie stosują sądy administracyjne podczas tej kontroli. Nie sposób zatem upatrywać naruszenia art. 1 p.p.s.a. w „braku właściwie przeprowadzonej kontroli działalności organów administracji publicznej".
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Doroty i Jana D na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że w wyniku kontroli skarbowej, przeprowadzonej w należącej do skarżących firmie D, stwierdzono zawyże ...
1