Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: uzasadnienie wyroku
Sąd uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że wydana ona została z naruszeniem przepisów art. 127 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji jednak nie wykazał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasady postępowania dwuinstancyjnego (art. 127 Ordynacji podatkowej). Zabrakło też w uzasadnieniu wskazania na czym polegało naruszenie przepisów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Niewystarczającym jest ogólnikowe stwierdzenie, że zaskarżona decyzja narusza zasadę dwuinstancyjnego postępowania i że nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Jeżeli w ocenie Sądu, decyzja organu odwoławczego nie posiadała pełnego uzasadnienia (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) to Sąd orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji winien wskazać organowi, jakich elementów zabrakło w uzasadnieniu decyzji oraz podać, co powinna zawierać decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku było niepełne, bowiem nie zawierało konkretnych wskazówek co do dalszego postępowania (art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponadto, Sąd pierwszej instancji jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 145 § 1 pkt 3 wyżej powołanej ustawy, który to przepis upoważniał Sąd do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa - art. 127 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a w sentencji wyroku orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3) jest samoistnym rozstrzygnięciem i nie mieści się w regulacji zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stanowiącej podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzą okoliczności wymienione w pkt 1 lit. a - c ustawy. Sąd pierwszej instancji orzekł w sprawie o uchyleniu zaskarżonej decyzji nie wskazując przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c oraz brak jest w uzasadnieniu wyroku tych okoliczności.
Wyrokiem z dnia 31 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1474/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2002 r. Nr PB.I.22-4218/823-46/2002 utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 rok należne ...
1. Zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. jawi się jako całkowicie chybiony, skoro w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd zawarł wszystkie niezbędne elementy, w szczególności zaś wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. 2. Organy podatkowe powinny przy tym mieć na uwadze, że podmioty uczestniczące w obrocie prawnym mają, zgodnie z art. 3531 kodeksu cywilnego, szeroki zakres swobody w modelowaniu treści podejmowanych przez siebie czynności prawnych. Nie można zatem tym podmiotom stawiać zarzutu obejścia prawa podatkowego, gdy wykorzystują one możliwości obniżenia obciążenia podatkowego w granicach dozwolonych prawem, tj. przeprowadzają daną operację gospodarczą w sposób - z podatkowego punktu widzenia - najbardziej dla nich korzystny. Skoro WSA, podzielając prawna ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe, uczynił to w sposób odpowiadający tym wymaganiom, w szerokim zakresie uzasadnił przy tym swoje stanowisko, nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż nie ustalono zamiaru, jaki przyświecał stronie. Zamiar ów można przecież zrekonstruować jedynie w drodze analizy okoliczności obiektywnych, w których doszło do podjęcia zakwestionowanej czynności prawnej. Te ostatnie prowadzą zaś do wniosku, iż skarżąca stała się stroną tej czynności, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w celu uzyskania zwrotu podatku naliczonego. 3. O sytuacji opisanej w art. 27 ust. 8 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, mającego charakter szczególny w stosunku do unormowań zawartych w art. 27 ust. 5 i 6 ustawy, mogła być mowa jedynie wtedy, gdy podatnik otrzymał kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego. Nieotrzymanie tego zwrotu powodowało zatem, że dyspozycja analizowanego przepisu nie mogła zostać zrealizowana. W praktyce oznaczało to, że nie można było jedynie ustalić dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, ponieważ prawidłową wysokość zobowiązania w tym podatku należało określić na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z 1993 r.
Wyrokiem z dnia 18.05.2004 r., sygn. akt I SA/Rz 2570/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 18.11.2002 r., nr L.IS.II/2-4408/302/02, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Jarosławiu z dnia 30.07.2002 r., nr US-VII/4400/99/02, w części ustalającej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością G. C. z siedzibą w J. dodatkowe zobowi ...
Aby skorzystać z preferencyjnej stawki "0" w eksporcie usług usługi te muszą być świadczone w kraju i być bezpośrednio związane z eksportem towarów. Poza tym z zawartych umów musi wynikać, że wartość tych usług jest uwzględniona w cenie eksportowanego towaru. Powyższe warunki muszą być spełnione jednocześnie i zaistnieć przed złożeniem deklaracji podatkowej. (...) Warunkiem skorzystania z obniżonej stawki w podatku nie jest forma pisemna umów. Jednak z wykładni pragmatycznej wynika, iż podatnik, który chce skorzystać z najniższej stawki podatkowej w podatku od towarów i usług musi udokumentować wskazane przesłanki do zastosowania art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy od towarów i usług.
Wyrokiem z dnia 19.03.2004 r., sygn. akt I SA/Lu 570/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Zakładów "M" S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 01.09.2003 r., nr. ZP.2 � 4407/37/03 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2000 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie następującego stanu faktycznego: Decyzją z dnia 01.09.2003 r. ...
1. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę C SA na powyższą decyzję nie odniósł się do zarzutu skargi o wydaniu przedmiotowej decyzji z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacjipodatkowej. Ponadto, w skardze sądowoadministracyjnej C SA wskazywała, że organ odwoławczy w sentencji decyzji rozstrzygnął o “nadwyżce podatku należnego nad naliczonym", których to terminów nie zna ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Również ten zarzut, jak wynika z uzasadnienia wyroku, pozostał poza oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. 2. W skardze sądowoadministracyjnej strona podnosiła też, że Izba Skarbowa w Szczecinie naruszyła przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zakresie rozbieżnych kwot przyjętych do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony pomiędzy Inspektorem Kontroli Skarbowej, a Izbą Skarbową w Szczecinie bez należytego uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do tego zarzutu.
Wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2113/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargi C SA w Szczecinie na decyzje Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 sierpnia 2002 r., Nr PP.1.22-4408/67/2002 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1999 r., z dnia 29 sierpnia 2002 r., Nr PP.1.22-820/35/2002 w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych.
Sąd pr ...
1. Upadły nadal pozostaje podatnikiem mimo utraty z mocy prawa zarządu i możliwości korzystania oraz rozporządzania swoim majątkiem na rzecz syndyka masy upadłości. 2. Jeśli strona skarżąca wskazała konkretny przepis prawa, który jej zdaniem został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać czy w sprawie nie naruszono innego przepisu, nawet jeśli z opisu naruszenia prawa wynikałoby, iż w istocie zarzuty powinny być skierowane wobec innego przepisu.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 704/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 20 listopada 2003 r. Nr PP.2-4407/186/03 i poprzedzającą ją decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia 14 lipca 2003 r. Nr P1/4400/403/03 - obie w części określającej "H" Sp. z.o.o. w likwidacji z/s w L. zobowiązanie pod ...
Czy kwota zaległej odprawy wraz z odsetkami, wypłacona byłemu pracownikowi podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
POSTANOWIENIE
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Płocku działając na podstawie art. 14a §1-4 w związku z art. 216 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa / t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm./ postanawia wydać pisemną interpretację, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego Wnioskodawcy oceniając jego stanowisko przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji odn ...
1. Naruszenie prawa materialnego, aby mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, musi mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania może stanowić samodzielną podstawę wyroku uwzględniającego skargę. Warunkiem uwzględnienia skargi jest jednak wykazanie, że stwierdzone naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) lub istotny wpływ na jej wynik (art. 145 § 1 pkt 1. lit. c p.p.s.a.). 2. Ocena prawna prowadząca sąd do stwierdzenia istnienia podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego z powodów podanych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powinna stanowić element uzasadnienia wyroku. Wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania w tym uzasadnieniu, zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd powinien podać wskazania co do dalszego postępowania. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku przesłanek, jakimi kierował się sąd obok tego, że stanowi gwarancję, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, daje również możliwość oceny sądowi odwoławczemu czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji były trafne. 3. Skoro Sąd I instancji nie ustosunkował się do zawartych w skardze argumentów uzasadniających naruszenie prawa materialnego, a w podstawach wyroku podano przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., nie wyjaśniając jednak, jakie konkretne przepisy prawa materialnego spośród tych, które zostały zastosowane w sprawie zostały naruszone przez organy podatkowe obu instancji, uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a, co uniemożliwia dokonanie kasacyjnej kontroli trafności samego rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku.
Wyrokiem z dnia 20.01.2005 r., sygn. akt SA/Rz 1568/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 23.09.2003 r., znak: L.IS.I/1-4117/78/03, uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10.06.2003 r., znak: UKS.03/B-1/0262/PIT-00/D/2, w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w te ...
1. W skardze kasacyjnej należy sprecyzować, w jaki sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył wskazane w niej przepisy postępowania oraz jak naruszenie to mogło wpłynąć na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny może przy tym merytorycznie rozpoznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące norm postępowania - muszą odnosić się do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem, a nie działań organów administracji i stosowanych przez nie norm. 2. Sformułowanie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy, na podstawie których zapadł wyrok. Dotyczy to oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu, w jego uzasadnieniu, a nie w sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku polegające na uchyleniu decyzji organu podatkowego w całości nie musi bezwzględnie oznaczać, iż sąd przychylił się do wszystkich zarzutów skargi oraz że nie mógł uwzględniając skargę, dokonać oceny prawnej, w której w jakiejś określonej części podzielił stanowisko organów podatkowych zawarte w uchylonej decyzji. 3. Wskazując zarzut naruszenia prawa materialnego nie wystarczy wskazać jedynie konkretnego przepisu, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony, ale należy także określić, na czym to naruszenie polega.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18.01.2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie o sygnaturze akt SA/Rz 1574/03, oddalił skargę Heleny i Tadeusza U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z dnia 28.09.20 ...
W świetle przepisów art. 190 u.p.p.s.a nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnia prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2005 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie o sygnaturze akt l SA/Sz 894/04, oddalił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością M z siedzibą w S na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 marca 2001 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 rok.
Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją uchylono w części dec ...
1. Wyrazem przyjętej przez skład orzekający interpretacji art. 52 K.r.o. jest chociażby orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 19 kwietnia 1994 r., sygn. akt III AUr 101/04 (OSA 1994/9/74), w którym stwierdzono, że "proces, który w konsekwencji prowadzi do zniesienia wspólności ustawowej trwać musi przez określony czas, zaś powody, które ostatecznie prowadzą do takiego rozstrzygnięcia muszą narastać". Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 lutego 1995 r, sygn. akt III CRN 7/95 (Lex nr 50585), stwierdzając, że "nie samo zaciągnięcie długu, nawet znacznego, lecz dopiero zaciągnięcie takiego długu, który nie był usprawiedliwiony interesem rodziny kwalifikuje zachowanie pozwanego małżonka jako naganne i przy istnieniu niepomyślnych prognoz co do tego aby małżonek ten powstrzymał się w przyszłości od tego rodzaju zachowania, spełnia warunki do uznania zaciągnięcia długu za ważny powód w rozumieniu art. 52 K.r.o." 2. Z powyższych wywodów wynika zdaniem Sądu odwoławczego, iż orzeczenie znoszące wspólność majątkową pomiędzy małżonkami obejmuje swoim zakresem okres co najmniej od daty w nim wskazanej do daty wydania orzeczenia, i w tym czasie stan prawny, tym wyrokiem ustanowiony, nie mógł ulec zmianie. W szczególności nie można go było zmienić umową zawartą między małżonkami (art. 47 K.r.o.).
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt l SA/Sz 550/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną przez Stanisławę B decyzję Dyrektora izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2004 r., nr ZPB-4117 - 47/2004, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku kontroli podatkowej ustalono, iż Stanisława i Jerzy B podpi ...