Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: prawo materialne
O ile wadliwość podstawy prawnej może być zarówno wynikiem uchybienia procesowego, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego, to wadliwość podstawy faktycznej jest zawsze wynikiem uchybienia procesowego, które w ramach podstawy przewidzianej w art. 393 pkt 2 k.p. c. wymaga przytoczenia przepisów, naruszenie których zarzuca skarżący. Dla wykazania tych wadliwości nie wystarczy odwołać się do podstawy kasacji z art. 393 pkt 2 k.p.c. lecz konieczne jest uzasadnienie tej podstawy przez wskazanie, które przepisy (oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i wpływu zarzucanych wadliwości na treść kwestionowanego wyroku).
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2427/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Agencji R w W - Oddziału Terenowego w S na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 września 2002 r., Nr PP.1.25-820/2/2002 w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych.
Sąd ustalił, iż zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej ...
1. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Tym samym więc zasadniczo oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. 2. Mając na względzie konsekwencje prawne wynikające z brzmienia art. 20 ust. 2 ustawy w obowiązującym w sprawie brzmieniu sformułować można w kontekście pozostałych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (...) pogląd, że oddział (zakład) osoby prawnej, który zyskał status samodzielnego podatnika podatku od towarów i usług musi być traktowany tak jak każdy inny podatnik tego podatku. Tym samym więc takiego podatnika obciążają wszelkie powinności jakie z tego tytułu dla niego wynikają. W rezultacie tego do rozliczenia może on przyjąć tylko taki podatek naliczony, który związany jest ze sprzedażą opodatkowaną, którą sam prowadzi, a nie ze sprzedażą, która jest opodatkowana w ramach podmiotu, którego jest częścią.
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2426/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A w Szczecinie na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 25 października 2002 r., Nr PP.1.25 - 4408/2/2002 w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2001 r.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że opisaną wyżej decyzją utrzymano w mocy decyzję Inspektora K ...
Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 ppsa nie wystarcza samo tylko wykazanie naruszenia przepisów postępowania ale wymagane jest aby skarżący wskazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
Wyrokiem z dnia 6 maja 2004 r. SA/Sz 2233/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P S.A. w Płocku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 sierpnia 2002 r. Nr NA-2-E/724/AU/61/2002 w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej w kwocie 1.864.062,73 zł. Sąd ustalił, że Urząd Celny w Szczecinie będąc organem egzekucyjnym, w rozumieniu kp ...
1. Stwierdzić należy, że Sąd naruszył prawo materialne, tj. art. 27 ust. 6 ustawy o podatku VAT twierdząc, że nałożenie na skarżącą spółkę cywilną osób fizycznych, jako jednostkę organizacyjną, dodatkowego zobowiązania podatkowego, przewidzianego w art. 27 ust. 6 tej ustawy, oznacza dopuszczenie stosowania wobec wspólników Spółki za ten sam czyn sankcji administracyjnej i odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe. Sąd I instancji nie miał również podstaw do przyjęcia, że zastosowanie niniejszego przepisu przez organa podatkowe stanowiło naruszenie zasady państwa prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. 2. Skorzystanie z prawa do zwiększenia podatku naliczonego o podatek akcyzowy jest uzależnione od bezpośredniej sprzedaży oleju posiadaczom środków transportu wodnego wykonującym wskazaną działalność gospodarczą, tj. działalność w zakresie transportu morskiego i przybrzeżnego oraz transportu wodnego śródlądowego. Zakupiony od strony skarżącej olej napędowy został natomiast wykorzystany do prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie połowu i sprzedaży ryb.
Wyrokiem z 12 maja 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1638/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi O Sp. z o.o., stwierdził nieważność decyzji Izby Skarbowej w Szczecinie z 19 czerwca 2002 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 7 marca 2002 r. w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, w pozostałej ...
1. Stanowisko, które wyraził Sąd na s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że w świetle odesłania do przepisów Kodeksu cywilnego - art. 58 i art. 83, zawartego w § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów organy podatkowe nie miały prawa do ingerowania w sferę stosunków cywilnoprawnych, miały natomiast uprawnienie i obowiązek przy stosowaniu tego przepisu prawa podatkowego do dokonania ustalenia czy przyjęte za podstawę rozliczenia podatkowego faktury nie dotyczyły czynności, do których miały zastosowanie art. 58 i art. 83 K.c., nie narusza zasady praworządności i jest zgodne z prawem. 2. Art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym stanowił, że czynności określone w ust. 1-3 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Wynikało więc z niego, jak również i z innych unormowań zawartych w tej ustawie, w szczególności z art. 19 ust. 1 i 2, że w toku postępowania podatkowego prowadzonego w celu określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług, w tym prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, organy miały obowiązek ustalić gospodarczą istotę czynności podejmowanych przez podatnika, w tym również w kontekście szerszych operacji gospodarczych ("łańcuszków" transakcji), w których uczestniczył, aby ustalić czy faktury istotnie stwierdzały nabycie towarów i usług, czy też działania podejmowane dla pozoru lub z innych przyczyn nieważne, które takiego celu nie miały lub nie mogły do niego doprowadzić.
Zaskarżonym wyrokiem z 19 stycznia 2005 r., sygn. akt SA/Sz 1855/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółki Akcyjnej E w Szczecinie na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 25 sierpnia 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r.
Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny, przedstawiony przez Sąd w uzasadnieniu wyroku: ...
1. Strony nie wskazały w umowach przyczyny ich zawarcia, a organy podatkowe uznały, iż umowy w istocie spełniały warunki umowy darowizny, a nie renty, bowiem skarżący zobowiązał się do bezpłatnego świadczenia kosztem swojego majątku (por. art. 888 kc), a powodem nazwania tytułu do wypłat umowami renty były korzyści podatkowe. Rentobiorcy nie znajdowali się bowiem w sytuacji uzasadniającej ich systematyczne wspieranie, bowiem posiadali wystarczające źródła przychodów. 2. Sąd uznał, iż aby dokonane wypłaty mogły podlegać odliczeniu na podstawie wskazanego przepisu jako renty musiałaby istnieć przyczyna ustanowienia rent, a jej istnienia nie potwierdziło postępowanie wyjaśniające.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2003 r. sygn. akt SA/Sz 2056/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie oddalił skargę Elżbiety i Zdzisława Ł na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 6 lipca 2001 r. Nr PB.2.33-823/12-68/2001, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Świnoujściu w sprawie określenia zobowiązania i zaległości podatkowej w po ...
1. W sprawie niniejszej, w zarzutach opisanych powyżej jako pierwszy i drugi, autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty te są całkowicie i ewidentnie nieadekwatne do sprawy, a przez to błędne i nietrafne z tego podstawowego powodu, że sądy administracyjne nie stosuj ą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w więc Sąd I instancji nie mógł ich naruszyć. 2. Powoływane przepisy art. 240 §1 i 2 Ordynacji podatkowej (pomimo określonego aspektu i kontekstu materialnoprawnego) są unormowaniami prawa procesowego, nie zaś materialnego prawa podatkowego, w stanie faktycznym sprawy, który nie został zakwestionowany adekwatnymi, prawidłowo sformułowanymi i przedstawionymi zarzutami kasacyjnymi, brak jest podstaw do uzasadnionej możliwości ich zastosowania.
Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Tadeusza W na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2003 r., odmawiającą, w wyniku wznowienia postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia 13 czerwca 1989 r., którą pozbawiono ...
Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów procedury sądowej, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi w zaskarżonym wyroku.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Małgorzaty K na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 października 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 11 czerwca 2002 r. określającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oraz zaległość podatkowa w tym podatku.
Sąd podzi ...
1. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest granicami skargi kasacyjnej, granice te zakreśla autor skargi. 2. Obszerne uzasadnienie skargi kasacyjnej zostało poświęcone w całości polemice z oceną stanu faktycznego sprawy dokonaną przez organy podatkowe, a uznaną przez Sąd za prawidłową. Równocześnie skarżąca nie wykorzystała podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie postawiła zarzutu naruszenia przez Sąd prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (treść wyroku). Tym samym uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej, ocenę prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności ocenę istoty umowy o wspólnym przedsięwzięciu zawartej przez skarżącą ze Spółką wodną M. Jak wyżej wskazano sąd kasacyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Nie mógł zatem "wykładać" intencji skarżącej i usuwać istotnych braków skargi.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 maja 2004 r. (SA/Sz 1633/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Przemysłu Cukierniczego G S.A. w S na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z 17 czerwca 2002 r. Nr PB. 1-32-4218/823-48/2002 w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynikało, że organy podatkowe za ...
W skardze kasacyjnej strona winna powołać przepisy naruszonego prawa procesowego, natomiast w żadnym przypadku inna ocena (odmienna od oceny strony) stanu faktycznego, dokonana przez Sąd nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 marca 2004r. Wojewódzki SądAdministracyjny w Opolu oddalił skargę M. na decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia 18 października 2001r. w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, iż istota zarzutusprowadza się do kwestii nieuznania przez organy podatkowe za koszty uzyskaniaprzychod ...