Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: naruszenie przepisów postępowania
Odniesienie się przez Sąd drugiej instancji do powołanego przez skarżącego przepisu Ordynacji podatkowej byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby łącznie z tym przepisem został przywołany - jako naruszony - przepis procedury ppsa. Takim przepisem w niniejszej sprawie mógł być art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez wskazanie jego niezastosowania lub też art. 151 ppsa poprzez wykazanie jego błędnego zastosowania.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Konstantina S na postanowienie Izby Skarbowej w Szczecinie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 1999 r.
Sąd l instancji ustalił, że podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ podatkowy ...
1. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 1 p.p.s.a. oraz art. 121, art. 122, art. 125 i art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Przedstawiony zarzut nie został sformułowany stosownie do wymogów określonych w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. ponieważ prawidłowe sformułowanie zarzutu polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazanie dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa skargi kasacyjnej dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Przypomnieć należało, że Sąd, który wydał zaskarżony wyrok działał na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). 2. Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł doprowadzić drugi z podniesionych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 903-907 k.c. Sąd bowiem właściwie zastosował wskazane przepisu do ustalonego stanu faktycznego stwierdzając, iż w tym wypadku umowy darowizny nie uprawniały do odliczenia od dochodów w oparciu o powołany przepis art. 26 ust. 1 pkt 1.
Wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2060/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Mirosława P na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 lipca 2001 r. Nr ZPB-4117-93/02 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.
W uzasadnieniu wyroku opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, iż Urząd Skarbowy w Białogardzie przeprowadzając ...
1. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że wbrew przedstawionym wyżej wymogom zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został uzasadniony; nie wiadomo więc na czym, według autora skargi kasacyjnej, miałoby polegać naruszenie wymienionego przepisu postępowania sądowego, a to z kolei uniemożliwia Sądowi odniesienie się do tego zarzutu. 2. W przedstawionej sytuacji prawnej nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 §4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd pierwszej instancji nie był bowiem obowiązany do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak to sugeruje autor skargi kasacyjnej, lecz do stwierdzenia czy organy podatkowe dokonały tego zgodnie z regułami procesowymi oraz czy zgodnie z tymi regułami przeprowadziły ocenę ustalonego stanu faktycznego.
Wyrokiem z dnia 7 października 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2853/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Barbary M na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w Szczecinie uchyliła w części decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i określiła skarżącej podatek dochodowy od osób fizycz ...
Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów procedury sądowej, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi w zaskarżonym wyroku.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Małgorzaty K na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 października 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 11 czerwca 2002 r. określającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oraz zaległość podatkowa w tym podatku.
Sąd podzi ...
1. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest granicami skargi kasacyjnej, granice te zakreśla autor skargi. 2. Obszerne uzasadnienie skargi kasacyjnej zostało poświęcone w całości polemice z oceną stanu faktycznego sprawy dokonaną przez organy podatkowe, a uznaną przez Sąd za prawidłową. Równocześnie skarżąca nie wykorzystała podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie postawiła zarzutu naruszenia przez Sąd prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (treść wyroku). Tym samym uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej, ocenę prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności ocenę istoty umowy o wspólnym przedsięwzięciu zawartej przez skarżącą ze Spółką wodną M. Jak wyżej wskazano sąd kasacyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Nie mógł zatem "wykładać" intencji skarżącej i usuwać istotnych braków skargi.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 maja 2004 r. (SA/Sz 1633/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Przemysłu Cukierniczego G S.A. w S na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z 17 czerwca 2002 r. Nr PB. 1-32-4218/823-48/2002 w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynikało, że organy podatkowe za ...
1. Zarzuty kasacyjne mogą dotyczyć uchybień procesowych powstałych w toku postępowania sądowoadministracyjnego i odnosić się do przepisów normujących to postępowanie. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie przez Sąd przepisów Ordynacji podatkowej, które wprost nie mają zastosowania w postępowaniu sądowym. 2. Ponadto, nowe brzmienie przepisów art. 21 § 3, art. 53 i art. 96 Ordynacji podatkowej zostało wprowadzone przepisami ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), która obowiązywała począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. Zaskarżone decyzje organów podatkowych został zaś wydane w 2002 r., a więc w okresie gdy wskazane zmiany przepisów nie mogły być jeszcze stosowane. Wobec tego zarzut nie uwzględnienia w zaskarżonym wyroku nowych ich brzmień nie jest trafny.
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004 r. sygn. akt S.A./Sz 1455/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargi spółki G Sp. z o. o. z siedzibą w Szczecinie na decyzje Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 27 maja 2002 r. Nr PB 1.51-4218/823-42/2002 i Nr PB1.51-820/20/2002 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2000 oraz odsetek od zaległości podatkowych.
W uzasadnieniu wyr ...
1. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji więc gdy wnoszący skargę kasacyjną zamierzał wykazać naruszenie przez Sąd tego przepisu procedury sądowoadministracyjnej w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to powinien powiązać art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z uchybieniami procesowymi, dotyczącymi dokonanej przez Sąd oceny zastosowania przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego. 2. Jeśli wnoszący skargę kasacyjną nie wskaże właściwie podstawy kasacyjnej to Sąd drugiej instancji, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może na podstawie samej tylko treści uzasadnienia, podstawy tej uzupełnić.
Przedmiotem skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1154/03. Wyrokiem tym Sąd, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P Sp. z o.o. w S następcy prawnego K Sp. z o.o. w S na decyzję Izby Skarbowej Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2003 r., dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji U ...
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż przesłanką skutkującą uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji było niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, istotne sprzeczności i braki, jak też wady rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji, tj. m.in. omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji niespójność ustaleń co do otrzymania pożyczek i korzystania przez spółkę F w 2001 r. ze środków pieniężnych otrzymanych od Johannes Martinus Maria V skutkująca niemożliwością dokonania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie, brak ustaleń co do zastosowania art. 11 ust. 1 pkt 2, ust. 7 u.p.d.o.p. przy zastosowaniu art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, co skutkuje wzajemną sprzeczność rozstrzygnięcia, brak wskazania na czym polegają różnice pomiędzy zeznaniem wstępnym i ostatecznym. Z uwagi na to, że okoliczności te mają zasadniczy wpływ na wymiar podatku oraz z uwagi na to, że rozmiar tego postępowania przekracza uprawnienia organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że istniały uzasadnione przyczyny do uchylenia decyzji.
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005 r. o sygn. akt SA/Sz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę F spółki z o.o. w Ż na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 listopada 2003 r. o Nr PB1.28-4218-823-58/2003 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001.
Z uzasadnienia ww. wyroku wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie decyzją z dni ...
1. Zarzut naruszenia przepisów postępowania został skierowany przede wszystkim przeciwko uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.) w zakresie nie odniesienia się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących posiadania przez skarżącego środków pochodzących z mienia zgromadzonego w innym kraju (ZSRR). Przechodząc do oceny tego zarzutu przypomnieć należało, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uchybienie przepisom postępowania może zostać uwzględnione jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa „wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. 2. Właściwe pisemne motywy orzeczenia pozwalają stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto umożliwiają dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Warto podkreślić, że podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zawarte w uzasadnieniu wyroku powinny się odnosić nie tylko do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej, ale również do zarzutów podnoszonych przez stronę w skardze na taką decyzję.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 674/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Igora Ż na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 sierpnia 2005 r., nr ZPB-4117-46/05, w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
W uzasadnieniu opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że decyzją z dnia 23 maja 20 ...
1. Przechodząc do oceny tego zarzutu przypomnieć należało, iż stosownie do art 174 pkt 2 p.p.s.a., uchybienie przepisom postępowania może zostać uwzględnione jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa „wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. 2. Szczególne znaczenie w każdym uzasadnieniu wyroku posiada wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Właściwe pisemne motywy orzeczenia pozwalają stronom postępowania sadowego poznać sposób rozumowania i argumentacji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto umożliwiają dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Warto podkreślić, że podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zawarte w uzasadnieniu wyroku powinny się odnosić nie tylko do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej, ale również do zarzutów podnoszonych przez stronę w skardze na taką decyzję.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt: I SA/Sz 676/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Ludmiły Ż na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 sierpnia 2005 r., nr ZPB-4117-47/05, w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. W uzasadnieniu opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że decyzją z dnia 23 maja ...