Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: nieważność postępowania

1. Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej jest elementem konstrukcyjnym tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. 2. Zakwestionowanie stanu faktycznego przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny przy wyrokowaniu wymaga oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego. Strona wnosząca skargę nie zarzuciła naruszenia art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, ważących o nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Wobec braku zarzutu pozwalającego na dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zgodności z prawem przyjętych w zaskarżonym wyroku ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zobowiązany jest ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego przy uwzględnieniu stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2004 roku, sygn. akt: I SA/Ka 2429/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Przedsiębiorstwa „T.K.iG.K.” Spółki Akcyjnej z siedzibą w Rybniku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 20 września 2003 roku, Nr PBI/1-4218/9/2003/W w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób prawnych. Jak wynika z treści uzasadnienia w ...

1. Skargę kasacyjną można oprzeć na jednej lub obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgłaszając zarzuty w ramach pierwszej z podstaw strona winna wskazać formę naruszenia, w przypadku zarzutu błędnej wykładni wyjaśnić, na czym polegał błąd sądu i jak dany przepis winien być rozumiany, w przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania - uzasadnić, dlaczego przepis ten w ustalonym stanie faktycznym nie powinien mieć zastosowania (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 946/06, opubl. w Lex pod nr 264825 i z dnia 26 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 24/06, opubl. w Lex pod nr 266229). Powołując drugą z podstaw kasacyjnych strona winna natomiast wskazać przepis postępowania sądowoadministracyjnego naruszony przez sąd I instancji, ewentualnie wiążąc go z przepisami postępowania administracyjnego (podatkowego), których naruszenia sąd nie uwzględnił, rozpoznając skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie za dominujący bowiem należy uznać pogląd, iż skoro skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, to podstawa wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obejmuje naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez sąd. 2. Wskazując naruszone przez sąd przepisy (w ramach każdej z podstaw) strona winna przywołać nie tylko akt prawny, ale także konkretny przepis i- gdy składa się on z kilku jednostek redakcyjnych-jednostkę redakcyjną, której zarzut dotyczy. 3. Prawidłowe i precyzyjne sporządzenie skargi kasacyjnej jest bardzo istotne. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli instancyjnej orzeczenia sądu I instancji związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej. 4. I tak zarzucając naruszenie prawa materialnego strona wskazała najpierw obie formy naruszenia (błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie) ,a jako naruszone przepisy przywołała „ w szczególności" ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (bez podania miejsca publikacji tego aktu oraz bez wskazania konkretnych przepisów tego aktu, którym sąd uchybił) przez jej niezastosowanie (choć art. 174 pkt 2 nie przewiduje takiej formy naruszenia). Nie uzasadniła tego zarzutu. Nie może on zatem odnieść pożądanego przez stronę skutku w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej, jego ogólnikowość i nieprecyzyjność nie pozwala bowiem na merytoryczną ocenę. 5. Jako kolejny przepis postępowania, naruszony zaskarżony wyrokiem strona powołała art. 115 § 1 O.p. Przepis ten statuuje odpowiedzialność wspólnika spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusza spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, niebędącego akcjonariuszem za zaległości podatkowe spółki i wspólników. Przepis ten należy zatem do prawa materialnego reguluje bowiem bezpośrednio stosunki administracyjne oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakłada obowiązki), a nie wskazuje- jak czynią to przepisy postępowania - drogi i sposobu dochodzenia uprawnień bądź nakładania obowiązków wynikających z prawa materialnego. Nie mógł być zatem powołany w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś uprawniony do poprawiania zarzutów za stronę. Na marginesie już tylko wskazać należy, iż trafne są wywody Sądu I instancji dotyczące zachowania przez upadłego statusu podatnika i płatnika i związanych z tym obowiązków. 6. Upadły nadal więc pozostaje właścicielem majątku wchodzącego w skład masy upadłości. Ewentualne zyski wynikające z zarządu jego majątkiem przez syndyka stanowią część majątku upadłego, on też, a nie syndyk, jest nadal podatnikiem.

UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 756/06 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę Piotra M na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 21 sierpnia 2006 r. Nr ZEG-92 ...
Generowanie strony w 12 ms