Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: zarzuty egzekucyjne

1. Zajmowanie stanowiska w sprawie istnienia i zasadności obowiązku poddanego egzekucji przez organ nie będący organem wyższego stopnia nad organem egz. I instancji będącym równocześnie wierzycielem byłoby nie do pogodzenia z zakresem art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej, który zawęża zakres rozpoznania sprawy przez organ nadzoru będący organem egz. odwoławczym. Stanowisko wierzyciela w przypadku, gdy jest nim Skarb Państwa reprezentowany przez kierownika statio fisci - dyrektora terenowej jedn. organizacyjnej (oddziału) w sytuacji, gdy nie jest ono wyrażane w odrębnym postanowieniu, zawarte jest w postanowieniu rozpoznającym zarzuty, o którym mowa w art. 34 § 1 in principio ustawy egz. 2. Wiążący dla organu egzekucyjnego charakter wypowiedzi ZUS jako wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji adm. nie pozbawia WSA możliwości dokonywania oceny tej wypowiedzi przy rozpoznawaniu skargi na postanowienie dyrektora IS. 3. W stanie prawnym obowiązującym przed 1.01.2003 r. pojęcie wydania decyzji, określonej w art. 118 § 1 O.p. nie oznaczało jej doręczenia. Błędny jest zatem pogląd sądu I instancji co do konieczności badania, dla zachowania 5-letniego terminu przedawnienia z art. 118 § 1 O.p., czy decyzję o odpowiedzialności ubezpieczeniowej osoby trzeciej doręczono tej osobie przed upływem w/w terminu.

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 485/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdził, że nie może być ono wykonane w całości oraz zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania Sądu była sprawa ze skargi Fabiana M. na postanowienie Dyrektora Iz ...

Generowanie strony w 11 ms