Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: stwierdzenie nieważności decyzji
Począwszy od dnia 5 grudnia 1997 r., tzn. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm.), Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki przysługuje kompetencja do wymierzania kar pieniężnych wobec podmiotów stosujących wyższe od zatwierdzonych ceny lub taryfy w odniesieniu do paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła (art. 56 ust. 2 i art. 56 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 72 Prawa energetycznego).
Urząd Skarbowy w Ł. decyzją z dnia (...), wydana na podstawie art. 270, art. 210, art. 21 § 1, art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach (Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195 ze zm.), nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową w K. obowiązek odprowadzenia do budżetu Państw ...
Skoro w w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. nie było jasnej i jednoznacznej regulacji dotyczącej określenia daty, na jaką powinno być dokonane zaliczenie nadpłaty. Wobec tego nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa przez przyjęcie, że datą tą powinien być dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, a nie dzień powstania nadpłaty (czyli dzień zapłaty przez podatnika podatku w wysokości większej od należnej), jak twierdziła skarżąca Spółka.
Wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r., III SA 1385/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki Akcyjnej "P." na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 maja 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący przebieg post ...
1. Art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazywał na przesłankę nieważności decyzji ostatecznej w postaci „rażącego" naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa można było mówić gdy treść decyzji pozostawała w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie. Nie można rażąco naruszyć przepisu procesowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), stanowiącego dla organu podatkowego prawo do dokonania oceny (na podstawie zebranego materiału dowodowego) czy dana okoliczność została udowodniona. 2. Ewentualne przekroczenie granic prawa do swobodnej oceny dowodów mogłaby stanowić „inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wyrokiem z 28 stycznia 2004 r. sygn. akt SA/Sz 771/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Elżbiety i Ryszarda G na decyzje Izby Skarbowej w Szczecinie z 8 marca 2002 r. Nr PB.3.34-4117/823-10/2002 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
Z uzasadnienia wyroku wynikało, że małżeństwo G w zeznaniu dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 ...
Żądanie strony skarżącej z dnia 14 maja 2003 r. (wniesione w dniu 20 maja 2003 r. do Ministra Finansów i przekazane następnie do rozpoznania przez organy właściwe w sprawie) zawierało żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności czterech wskazanych w nim decyzji w tym decyzji Urzędu Skarbowego w Choszcznie z dnia 10 lutego 2003 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w Choszcznie z dnia 11 maja 2000 r. (decyzji organu podatkowego pierwszej instancji niebędącej decyzją ostateczną), to organ podatkowy właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż to, które zostało przewidziane w art. 249 §1 Ordynacji podatkowej, tj. odmówić wszczęcia tego postępowania.
Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2004 r. Sygn. akt SA/Sz 1868/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 sierpnia 2003 r. Nr PB.2.31-4117/4110-3/2003 oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 2 lipca 2003 r. Nr PB.2.41-4110/3/2003 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarboweg ...
1. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty strony. 2. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może być wszczęte w razie zaistnienia przesłanek negatywnych (art. 249 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej). W takim wypadku organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania, przepis art. 249 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej jedynie przykładowo wymienia dwie przesłanki negatywne, które uniemożliwiają wszczęcie postępowania. Świadczy o tym użycie w tym przepisie wyrazów "w szczególności" przed wskazaniem przesłanek opisanych w pkt 1 i pkt 2. Zatem tego rodzaju przesłanek może być więcej. 3. W szczególności organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji także wówczas gdy kwestionowana przez stronę decyzja nie jest ostateczna. W myśl bowiem przepisu art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej w postępowaniu podatkowym przedmiotem stwierdzenia nieważności może być wyłącznie decyzja ostateczna. 4. Zauważyć jedynie należy, iż odmienną regulację w tym względzie przewiduje przepis art. 156 § 1 k.p.a. dopuszczający również możliwość stwierdzenia w trybie nadzoru nieważności decyzji nieostatecznej.
Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2004 r. Sygn. akt SA/Sz 1870/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 sierpnia 2003 r. Nr PB.2.31-4117/4110-5/2003 oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 2 lipca 2003 r. Nr PB.2.41-4110/5/2003 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarboweg ...
1. Sąd w zaskarżonym wyroku oceniał zaskarżoną decyzję właśnie z punktu widzenia rozpatrzenia przez organ administracji przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 o.p. Podkreślono przy tym, że istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w chwili wydania tej decyzji, czego w konkretnej sprawie nie wykazano. Stwierdzono ponadto, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter „rażącego", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Powyższej oceny w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano, np. poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i wskazanie odpowiedniej argumentacji na jego poparcie. Stąd brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ww. ustawy. 2. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Dlatego zarzut taki może być uznany za skuteczny tylko wtedy, gdy następuje wskazanie konkretnych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. Należy bowiem mieć na uwadze to, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został zebrany prawidłowo i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji. 4. Zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. został postawiony wadliwie. Artykuł ten w § 1 stanowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice orzekania wyznaczone są w rozumieniu cytowanego przepisu tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Art. 134 § 1 p.p.s.a. zostałby więc naruszony, gdyby Sąd wyszedł poza granice ww. sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał przy tym, jakie zarzuty i wnioski oraz podstawę prawną, poza zgłoszonymi w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był jeszcze uwzględnić. 5. W rozpatrywanym przypadku nie doszło również do niewłaściwego zastosowania art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż jego naruszenie byłoby przez Sąd możliwe jedynie wówczas, gdyby zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu było którymś z wymienionych w art. 145-150 p.p.s.a. W konkretnej sprawie oddalono jednak skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 października 2005 r. o sygn. l SA/Sz 18/2004 oddalił skargę Zygmunta P na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2003 r. o nr PB 3.35-4117-2/2003 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sier ...
Czy osoba będąca retencjonistą nieruchomości Skarbu Państwa jest zobowiązana do świadczenia podatku od nieruchomości?
DECYZJA
na podstawie art. 248 § 2 pkt 2 i § 3, art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, Nr 85 poz. 727, Nr 86 poz. 732, Nr 143 poz. 1199 z 2006 r., Nr 66. poz. 470, Nr 104 poz. 708, Nr 143 poz. 1031, Nr 217 poz. 1590, Nr 225 poz. 1635), art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 20 ...
Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych. Organ prowadzący postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie to nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Takie rozpatrzenie sprawy zasugerowała skarżąca tj. w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Przedmiotem zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie czy zachodzą ub też nie zachodzą przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Wieloznaczność przepisu, rozbieżności nterpretacyjne nie stanowią rażącego naruszenia prawa.
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę „G..." spółka z o. o. z siedzibą w M... k/ B... na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 15 grudnia 2005 r. nr PP2-4407-73/05 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Z przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy wynika, że Pierwszy Urząd Skarbowy w Bydgoszczy określił skar ...
Decyzja, adresowana (skierowana) w dacie jej wydania do podmiotu nieistniejącego (wykreślonego z KRS) stanowi skierowanie tej decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie i stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności. Nie ma znaczenia okoliczność, iż organ podatkowy w momencie wydania decyzji nie miał informacji o wykreśleniu podmiotu z KRS.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 100/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu skargi P. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 21 listopada 2006 r., Nr PPI/4407-106/PJ/06 w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004 r. stwierdził nieważność skarżonej decyzji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykon ...
1