Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: stwierdzenie nieważności decyzji

Począwszy od dnia 5 grudnia 1997 r., tzn. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm.), Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki przysługuje kompetencja do wymierzania kar pieniężnych wobec podmiotów stosujących wyższe od zatwierdzonych ceny lub taryfy w odniesieniu do paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła (art. 56 ust. 2 i art. 56 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 72 Prawa energetycznego).

Urząd Skarbowy w Ł. decyzją z dnia (...), wydana na podstawie art. 270, art. 210, art. 21 § 1, art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach (Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195 ze zm.), nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową w K. obowiązek odprowadzenia do budżetu Państw ...

Skoro w w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. nie było jasnej i jednoznacznej regulacji dotyczącej określenia daty, na jaką powinno być dokonane zaliczenie nadpłaty. Wobec tego nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa przez przyjęcie, że datą tą powinien być dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, a nie dzień powstania nadpłaty (czyli dzień zapłaty przez podatnika podatku w wysokości większej od należnej), jak twierdziła skarżąca Spółka.

Wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r., III SA 1385/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki Akcyjnej "P." na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 maja 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący przebieg post ...



1. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty strony. 2. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może być wszczęte w razie zaistnienia przesłanek negatywnych (art. 249 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej). W takim wypadku organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania, przepis art. 249 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej jedynie przykładowo wymienia dwie przesłanki negatywne, które uniemożliwiają wszczęcie postępowania. Świadczy o tym użycie w tym przepisie wyrazów "w szczególności" przed wskazaniem przesłanek opisanych w pkt 1 i pkt 2. Zatem tego rodzaju przesłanek może być więcej. 3. W szczególności organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji także wówczas gdy kwestionowana przez stronę decyzja nie jest ostateczna. W myśl bowiem przepisu art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej w postępowaniu podatkowym przedmiotem stwierdzenia nieważności może być wyłącznie decyzja ostateczna. 4. Zauważyć jedynie należy, iż odmienną regulację w tym względzie przewiduje przepis art. 156 § 1 k.p.a. dopuszczający również możliwość stwierdzenia w trybie nadzoru nieważności decyzji nieostatecznej.

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2004 r. Sygn. akt SA/Sz 1870/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 sierpnia 2003 r. Nr PB.2.31-4117/4110-5/2003 oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 2 lipca 2003 r. Nr PB.2.41-4110/5/2003 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarboweg ...

1. Sąd w zaskarżonym wyroku oceniał zaskarżoną decyzję właśnie z punktu widzenia rozpatrzenia przez organ administracji przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 o.p. Podkreślono przy tym, że istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w chwili wydania tej decyzji, czego w konkretnej sprawie nie wykazano. Stwierdzono ponadto, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter „rażącego", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Powyższej oceny w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano, np. poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i wskazanie odpowiedniej argumentacji na jego poparcie. Stąd brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ww. ustawy. 2. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Dlatego zarzut taki może być uznany za skuteczny tylko wtedy, gdy następuje wskazanie konkretnych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. Należy bowiem mieć na uwadze to, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został zebrany prawidłowo i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji. 4. Zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. został postawiony wadliwie. Artykuł ten w § 1 stanowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice orzekania wyznaczone są w rozumieniu cytowanego przepisu tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Art. 134 § 1 p.p.s.a. zostałby więc naruszony, gdyby Sąd wyszedł poza granice ww. sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał przy tym, jakie zarzuty i wnioski oraz podstawę prawną, poza zgłoszonymi w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był jeszcze uwzględnić. 5. W rozpatrywanym przypadku nie doszło również do niewłaściwego zastosowania art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż jego naruszenie byłoby przez Sąd możliwe jedynie wówczas, gdyby zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu było którymś z wymienionych w art. 145-150 p.p.s.a. W konkretnej sprawie oddalono jednak skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 października 2005 r. o sygn. l SA/Sz 18/2004 oddalił skargę Zygmunta P na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2003 r. o nr PB 3.35-4117-2/2003 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sier ...

Czy osoba będąca retencjonistą nieruchomości Skarbu Państwa jest zobowiązana do świadczenia podatku od nieruchomości?

DECYZJA na podstawie art. 248 § 2 pkt 2 i § 3, art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, Nr 85 poz. 727, Nr 86 poz. 732, Nr 143 poz. 1199 z 2006 r., Nr 66. poz. 470, Nr 104 poz. 708, Nr 143 poz. 1031, Nr 217 poz. 1590, Nr 225 poz. 1635), art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 20 ...


Decyzja, adresowana (skierowana) w dacie jej wydania do podmiotu nieistniejącego (wykreślonego z KRS) stanowi skierowanie tej decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie i stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności. Nie ma znaczenia okoliczność, iż organ podatkowy w momencie wydania decyzji nie miał informacji o wykreśleniu podmiotu z KRS.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 100/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu skargi P. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 21 listopada 2006 r., Nr PPI/4407-106/PJ/06 w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004 r. stwierdził nieważność skarżonej decyzji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykon ...

Generowanie strony w 18 ms