Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego

Nie można więc przyjąć, że dodatkowe dni wolne od pracy (w tym soboty), wprowadzone stosownie do przepisów kodeksu pracy zmienionych ustawą z dnia 2.02.1996 r. były dniami uznanymi ustawowo za wolne od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. i art. 115 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c.

Decyzja z dnia 14.03.2001 r., Izba Skarbowa w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania "F." S.A. w K. od decyzji inspektora kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w Jaśle z dnia 14.12.2000 r., uchyliła zaskarżona decyzję w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powyższą decyzję, zawierającą pouczenie o trybie zaskarżenia do ...

Skoro autor skargi kasacyjnej nie zawarł w jej treści zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez orzekający w badanej sprawie sąd administracyjny, nie przedstawił także dowodów świadczących o jakimkolwiek naruszeniu przepisów postępowania przez Sąd, ani nie wskazał w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, nie jest możliwe rozpatrzenie przez sąd kasacyjny tak sformułowanych zarzutów.

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3.10.2003 r., sygn. akt SA/Rz 965/01, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 29.03.2001 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. Izba Skarbowa uchyliła powyższą decyzją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z dnia 18.12.2000 r. w ...

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej. Niepodniesienie w niej zarzutu naruszenia art. 30 ustawy o NSA uniemożliwia sądowi kasacyjnemu ocenę, czy słusznie sąd administracyjny uznał się związany treścią poprzedniego wyroku, w konsekwencji nie pozwala rozpoznać zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wyrokiem z dnia 25.06.2003 r., sygn. akt SA/Rz 1374/02, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie oddalił skargę Heleny i Tadeusza U. na dwie decyzje Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 7.06.2002 r. określające wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. i 1999 r. Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sąd ...

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z u rzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postepowania sądowego. Oznacza to, że jeżeli strona skarżąca wskazała konkretny przepis prawa, który jej zdaniem został naruszony, to NSA nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2003 r. sygn. akt SA/Bk 1403/02, Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę Danuty L. na decyzję Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 października 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w tym samym mieście z dnia 15 lipca 2002 r., stwierdzającą brak nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. St ...

Dla dokonania trafnej oceny zarzutu, opartego wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 1 p.s.a., niezbędne są niepodważalne ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. NSA nie może tych ustaleń kwestionować wobec braku zarzutu skargi skargi kasacyjnej w tym zakresie. Skoro więc w mocy pozostają ustalenia Sądu pierwszej instancji o naruszeniu przepisów postępowania art. 122 o.p. To nie można przyjąć, że Sąd ten naruszył wskazane przez autora skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego, bowiem wobec wadliwości ustaleń faktycznych, w istocie oceny tych przepisów dokonać nie mógł.

Decyzją Nr PB1/4218-23/03 z dnia 13 czerwca 2003 r. Izba Skarbowa w Bydgoszczy utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego we Włocławku, określającą dla skarżącej spółki „Grażyna B." Sp. z o.o. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 27 czerwca do 31 grudnia 2000 r. oraz zaległość podatkową za powyższy okres. Organy podatkowe zakwestionowały skarżącej spółce zarachowanie w ko ...

1. Artykuły 7 i 107 § 1 i 3 k.p.a. nie mają charakteru materialnego - stanowią element procedury obowiązującej przed organami administracyjnymi, a mianowicie określają zasadę praworządności i wskazują elementy formalne decyzji. Przepisy te więc nie mieszczą się w podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.s.a. Gdyby natomiast zarzut naruszenia powyższych przepisów rozpatrywać w ramach podstawy wymienionej w art. 174 pkt 2 p.s.a., to także nie mógłby on doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku. Adresatem norm wynikających z zarzucanych przepisów są bowiem organy administracyjne, a nie sąd. W tej sytuacji powołanie w skardze kasacyjnej wspomnianych przepisów w oderwaniu od przepisów postępowania sądowo-administracyjnego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.s.a. 2. Skoro skarga kasacyjna formalnie nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.s.a.), w szczególności w odniesieniu do ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku, mimo że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się błędną ocenę stanu faktycznego, ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku muszą być uznane za wiążące dla sądu rozpatrującego skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.01.2004 r., sygn. akt SA/Rz 2174/01, po rozpoznaniu skargi Elżbiety T. na decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22.08.2001 r., nr L.IS.I/1/823/137/2001, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa uchyliła zaskarżoną decyzję Inspek ...

1. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Oba zarzuty muszą dotyczyć naruszenia prawa przez Sąd, a nie przez organy podatkowe. Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy procedury sądowej. Nie stanowi przytoczenia podstaw kasacyjnych zgłoszenie zarzutu wadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, jeśli skarżący nie powoła konkretnego przepisu z zakresu procedury sądowej. 2. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 1.10.2003 r., sygn. akt SA/Rz 1921/01, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie oddalił skargę Beaty K. - A. "K." w R. na decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 16.07.2001 r., nr L.IS.II/1-723/1/153/2001, w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 1999 r. W zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, że Beata K. otrzymała w dniu 27.11.1998 r. fakturę, ...

1. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 106 p.s.a. -sformułowany w sposób nieprawidłowy, tj. z pominięciem wskazania paragrafu, obejmującego naruszony przepis - jest niezasadny. Z treści skargi wynika, że dotyczył on najprawdopodobniej nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd pierwszej instancji. Wskazać w związku z tym należy, że do takiego działania sąd upoważniony jest - zgodnie z art. 106 § 3 p.s.a. - wyłącznie w ściśle określonej sytuacji, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. 2. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym prawidłowo uwzględniono całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd zauważa, że strona skarżąca nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń przed Sądem pierwszej instancji, dotyczących uchybienia przepisom postępowania, a co się z tym wiąże, zgodnie z art. 105 p.s.a., nie przysługuje jej prawo powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania. 3. Podstawę kasacyjną, polegającą na naruszeniu prawa materialnego stanowić może „błędna wykładnia prawa materialnego, polegająca na opacznym rozumieniu przepisu, nie budzącego wątpliwości (interpretntio cessat ciańs) lub nietrafnym ustaleniu znaczenia przepisu prawa, budzącego wątpliwości przez niewłaściwe posłużenie się przez Sąd dyrektywami interpretacyjnymi i przyjętymi metodami wykładni prawa albo niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, polegające w szczególności na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego lub na błędach sylogizmu subsumpcyjnego lub nieprawdłowym ustaleniu konsekwencji prawnych udowodnionych faktów na podstawie stosowanego przepisu prawa materialnego". 4. Umowa darowizny jest w istocie tożsama z umową renty, zaś stwierdzenie, że zachodzi causa donandi, jest wystarczające dla uznania, że została zawarta umowa renty, zgodna z przepisami Kodeksu cywilnego i rodząca - na gruncie prawa podatkowego - konsekwencję w postaci ustawowego prawa do odliczenia. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik skarżących. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził pozorności zawartej przez nich umowy renty, a jedynie dokonał odmiennej jej oceny. 5. Jeżeli umowa renty cywilnej została zawarta na okres dłuższy niż jeden rok podatkowy i z jej tytułu w roku podatkowym spełnione zostało tylko jednorazowe świadczenie pieniężne, to zapłacona kwota nie może stanowić w rzeczonym roku podatkowym wykonania renty, uprawniającej do odliczenia od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 updof.

Decyzją z dnia 24 kwietnia 2002 r. Nr PB.2.31-4117/823-28/2002 Izba Skarbowa w Szczecinie utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2001 r., w przedmiocie określenia skarżącym Krystynie i Zbigniewowi R. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Izba wskazała, że dla oceny, zasadności dokonanego przez ska ...



Generowanie strony w 9 ms