Interpretacje oznaczone słowem kluczowym: związanie oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego
1. Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie jest zwiazany treścią uzasadnienia wyroku, która nie odpowiada wymaganiom oceny prawej w rozumieniu art. 30 ustawu o Naczelnym Sądzie Administarcyjnym. W związku z powyższym jest obowiązany do merytorycznego rozpoznania skargi. 2. W braku odmiennych postanowień umowy spółki lub uchwały o podziale zysku między wspólników, dywidenda powinna być zrealizowana, tj. wypłacona wspólnikom bez zbędnej zwłoki w stosunku do dnia powzięcia przez zgromadzenie wspólników tej uchwały. 3. O ile zastrzeżenie odsetek w umowie powoduje, że umowa taka z woli stron staje się umową odpłatną, o tyle z samego roszczenia o odsetki ustawowe za opóźnienie spełnienia świadczenia pieniężnego nie można wywodzić żadnych wniosków co do charakteru opóźnionego świadczenia jako odpłatnego lub nieodpłatnego. 4. Pojęcie nieodpłatnego świadczenia, użyte w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie może być rozumiane w sensie cywilistycznym. 5. Dywidenda przyznana uchwałą walnego zgromadzenia wspólników spółki kapitałowej, a nie wypłacona im, jest dla spółki nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Od takiego świadczenia należy się podatek także wówczas, gdy spółka oddała później dywidendę wspólnikom z ustawowymi odsetkami za zwłokę. Ich wypłata nie czyni świadczenia odpłatnym.
Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w K., decyzją z dnia 19 marca 1997 r., Nr 122/97, określił Polsko-Kanadyjskiemu Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu "P. I." Spółce z o.o. w K. podatek dochodowy za dok 1995 w kwocie 644.929 zł wyliczony od dochodu w kwocie 1.612.323 zł.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że wyliczenie wyższego podatku dochodowego od osób prawnych za rok ...
1. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 106 p.s.a. -sformułowany w sposób nieprawidłowy, tj. z pominięciem wskazania paragrafu, obejmującego naruszony przepis - jest niezasadny. Z treści skargi wynika, że dotyczył on najprawdopodobniej nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd pierwszej instancji. Wskazać w związku z tym należy, że do takiego działania sąd upoważniony jest - zgodnie z art. 106 § 3 p.s.a. - wyłącznie w ściśle określonej sytuacji, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. 2. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym prawidłowo uwzględniono całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd zauważa, że strona skarżąca nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń przed Sądem pierwszej instancji, dotyczących uchybienia przepisom postępowania, a co się z tym wiąże, zgodnie z art. 105 p.s.a., nie przysługuje jej prawo powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania. 3. Podstawę kasacyjną, polegającą na naruszeniu prawa materialnego stanowić może „błędna wykładnia prawa materialnego, polegająca na opacznym rozumieniu przepisu, nie budzącego wątpliwości (interpretntio cessat ciańs) lub nietrafnym ustaleniu znaczenia przepisu prawa, budzącego wątpliwości przez niewłaściwe posłużenie się przez Sąd dyrektywami interpretacyjnymi i przyjętymi metodami wykładni prawa albo niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, polegające w szczególności na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego lub na błędach sylogizmu subsumpcyjnego lub nieprawdłowym ustaleniu konsekwencji prawnych udowodnionych faktów na podstawie stosowanego przepisu prawa materialnego". 4. Umowa darowizny jest w istocie tożsama z umową renty, zaś stwierdzenie, że zachodzi causa donandi, jest wystarczające dla uznania, że została zawarta umowa renty, zgodna z przepisami Kodeksu cywilnego i rodząca - na gruncie prawa podatkowego - konsekwencję w postaci ustawowego prawa do odliczenia. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik skarżących. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził pozorności zawartej przez nich umowy renty, a jedynie dokonał odmiennej jej oceny. 5. Jeżeli umowa renty cywilnej została zawarta na okres dłuższy niż jeden rok podatkowy i z jej tytułu w roku podatkowym spełnione zostało tylko jednorazowe świadczenie pieniężne, to zapłacona kwota nie może stanowić w rzeczonym roku podatkowym wykonania renty, uprawniającej do odliczenia od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 updof.
Decyzją z dnia 24 kwietnia 2002 r. Nr PB.2.31-4117/823-28/2002 Izba Skarbowa w Szczecinie utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2001 r., w przedmiocie określenia skarżącym Krystynie i Zbigniewowi R. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Izba wskazała, że dla oceny, zasadności dokonanego przez ska ...
Wprawdzie strona skarżąca trafnie zaliczyła przepis art. 99 przepisów wprowadzających do przepisów postępowania i podniosła w skardze kasacyjnej, że "zarzuca naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 99, to jednak tak sformułowana podstawa kasacyjna nie uzasadnia merytorycznego rozpoznania skargi albowiem Sąd nie może wyręczać profesjonalnego pełnomocnika we wskazywaniu czy uzupełnianiu podstaw kasacyjnych. W tej sytuacji zbędne i niedopuszczalne jest dokonywanie oceny trafności stanowiska Sądu co do związania oceną prawną. Wręcz przeciwnie warunkiem uchylenia związania oceną prawną jest zmiana stanu faktycznego sprawy.
Wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r. (I SA/Lu 548/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2003 r. (PD.1 4218/12/03) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 r. Wskazaną decyzją Izba Skarbowa uchyliła w całości decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w Lublinie z dnia 28 września 1999 r. i okr ...
1. W skardze kasacyjnej należy sprecyzować, w jaki sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył wskazane w niej przepisy postępowania oraz jak naruszenie to mogło wpłynąć na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny może przy tym merytorycznie rozpoznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące norm postępowania - muszą odnosić się do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem, a nie działań organów administracji i stosowanych przez nie norm. 2. Sformułowanie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy, na podstawie których zapadł wyrok. Dotyczy to oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu, w jego uzasadnieniu, a nie w sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku polegające na uchyleniu decyzji organu podatkowego w całości nie musi bezwzględnie oznaczać, iż sąd przychylił się do wszystkich zarzutów skargi oraz że nie mógł uwzględniając skargę, dokonać oceny prawnej, w której w jakiejś określonej części podzielił stanowisko organów podatkowych zawarte w uchylonej decyzji. 3. Wskazując zarzut naruszenia prawa materialnego nie wystarczy wskazać jedynie konkretnego przepisu, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony, ale należy także określić, na czym to naruszenie polega.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18.01.2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie o sygnaturze akt SA/Rz 1574/03, oddalił skargę Heleny i Tadeusza U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z dnia 28.09.20 ...
Naruszenie zasady związania oceną prawna stanowi kwalifikowaną wadę skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji w nowym postępowaniu. Sąd po to wyraża swoją ocenę w omawianym zakresie, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem rozpoznania.
1. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 333/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P.spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 30 maja 2005 r., Nr PD. 1-4218/19/05 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 r.
2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie faktycznym:
- wyrokiem z dnia 12 marca 2001 r. sygn ...
Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są wyznaczone z jednej strony przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej strony przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie, czy też niezastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt: I SA/Gl 387/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. i G. K. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 19 marca 2003 r., Nr (...), w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. W uzasadnieniu opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że decyzją z dnia 28 sierpnia 2002 r. Pierwszy Urząd ...
1