Drukuj

Dot. możliwości zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej do wysokości pomocy publicznej nie przekraczającej 65% poniesionych wydatków inwestycyjnych, obowiązku wykazywania ww. dochodów wolnych w poz. 10 załącznika CIT-8/0 do zeznania rocznego i w poz. 8 załącznika CIT-2/0 do deklaracji miesięcznej oraz obowiązku składania załącznika CIT-S do ww. deklaracji.

Na podstawie art. 14 b § 5 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie – po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 09.11.2006 r., wniesionego przez U. spółka z o. o. z siedzibą w S., na postanowienie Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie z dnia 30.10.2006 r., znak: PUS.I/423/93/06 stanowiące pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego – odmawia zmiany ww. postanowienia.

Pismem z dnia 08.09.2006 r. U. Spółka z o.o. w S. zwróciła się do Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny: Spółka działa na terenie Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie zezwolenia z dnia 03.10.2000 r. Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 2.10.2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, Spółka korzystała z pomocy publicznej według zasad właściwych dla podmiotów, które uzyskały zezwolenie do końca 2000r. „tzn. pomocy nielimitowanej wysokością poniesionych nakładów inwestycyjnych”. Po dniu 1.05.2004 r., z mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...), Spółka jako średni przedsiębiorca, utrzymała możliwość korzystania do końca 2010 r. z pomocy publicznej na ww. wymienionych, „starych” zasadach. W miesiącu czerwcu 2004 r., udziałowiec Spółki zbył 100% udziałów na rzecz podmiotów z Grupy U. W wyniku sprzedaży udziałów, status Spółki nie uległ zmianie (pozostała ona nadal średnim przedsiębiorcą). Zmiany własnościowe spowodowały jednak, że w odniesieniu do Spółki zastosowanie znalazł przepis art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...), zgodnie z którym, w związku ze zbyciem 100% udziałów, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło zbycie, przedsiębiorca traci prawo do zwolnień określonych w art. 5 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...), tj. zwolnień udzielonych na starych zasadach.

W takim stanie faktycznym, u Podatnika zrodziły się wątpliwości co do możliwości zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej do wysokości pomocy publicznej nie przekraczającej 65% poniesionych wydatków inwestycyjnych, obowiązku wykazywania ww. dochodów wolnych w poz. 10 załącznika CIT-8/0 do zeznania rocznego i w poz. 8 załącznika CIT-2/0 do deklaracji miesięcznej oraz obowiązku składania załącznika CIT-S do ww. deklaracji.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że „nie ma już prawa do nielimitowanej pomocy publicznej, lecz obowiązują ją nowe zasady, wspólne dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie po dniu 31.12.2000 r.” Dlatego też, począwszy od 1.01.2005 r., Spółka może korzystać ze zwolnienia podatkowego w ramach intensywności pomocy publicznej przewidzianej dla danego regionu. Przysługuje jej zatem prawo do zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 12 ustawy z 20.10.1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, właściwe dla inwestorów, którzy otrzymali zezwolenie po dniu 31.12.2000 r. Z uwagi na fakt, że Spółka „w momencie przejścia na nowe zasady miała status średniego przedsiębiorcy”, wielkość pomocy publicznej, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie może przekraczać 65% wydatków inwestycyjnych.

W konsekwencji korzystania ze zwolnienia na wskazanych powyżej zasadach, Spółka winna wykazać dochody wolne w poz. 10 załącznika CIT-8/0 do zeznania rocznego i w pozycji 8 załącznika CIT-2/0 (które są właściwe dla podatników korzystających z pomocy publicznej na „nowych zasadach”, zamiast w pozycjach 14 i 12 tych informacji, które dotyczą podatników uzyskujących pomoc publiczną na „starych zasadach”). Ponieważ Spółka przeszła „na nowe zasady korzystania z pomocy publicznej, będzie zwolniona z obowiązku składania załącznika CIT-S do ww. deklaracji; powinna wypełniać deklaracje podatkowe na zasadach obowiązujących nowych inwestorów.

Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie, po dokonaniu oceny stanowiska zawartego w ww. wniosku, postanowieniem z dnia 30.10.2006 r., znak PUS.I/423/93/06 uznał stanowisko Podatnika za nieprawidłowe. W uzasadnieniu ww. postanowienia, organ podatkowy – przywołując ustawę z dnia 20.10.1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz.600 ze zmianami) oraz wydane na podstawie art. 4 ust. 1 tej ustawy Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.09.1997r. w sprawie ustanowienia tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 135, poz. 907 ze zmianami) wskazał, że przedmiotowe rozporządzenie regulowało kwestię wielkości, zasad oraz warunków korzystania z ulg i preferencji podatkowych, przysługujących przedsiębiorcom prowadzącym działalność na terenie tej strefy, określoną w zezwoleniu; ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie regulowała tych kwestii.

W związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, ustawodawca (z dniem 01.05.2004 r.) zmienił zasady korzystania przez przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie specjalnych stref ekonomicznych ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych. Niemniej, w odniesienie do średnich przedsiębiorców - w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia nr 70/2001/WE z dnia 12.01.2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE (...) - prowadzących działalność na podstawie zezwolenia uzyskanego przed dniem 1.01.2001 r., ustawodawca zachował prawo tych przedsiębiorców (do dnia 31.12.2010 r.) do zwolnień podatkowych na dotychczasowych zasadach (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...).

W tym stanie prawnym, mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę, Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie wywiódł, że zwolnienie zapisane w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie znajduje zastosowania do przedsiębiorców, o których mowa w art. 5 ust. 1 powołanej powyżej ustawy z dnia 2.10.2003 r. Jeżeli zatem Wnioskodawca mógł korzystać do dnia 31.12.2010 r. ze zwolnień podatkowych zgodnie z zasadami zapisanymi w ustawie z dnia 20.10.1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych i wydanym w wykonaniu tej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.09.1997r. w sprawie ustanowienia tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (w ich brzmieniu z dnia 31.12.2000r.), to zbycie 100% udziałów Spółki spowodowało obowiązek zastosowania przepisu art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 2.10.2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...) - zgodnie z którym począwszy od roku następującego po roku, w których zostało zbytych 100% udziałów lub akcji przedsiębiorcy będącego małym lub średnim przedsiębiorcą (...), przedsiębiorca traci prawo do zwolnień podatkowych (...). Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest utrata przez Wnioskodawcę (z dniem 1.01.2005 r.) prawa do zwolnień podatkowych na dotychczasowych zasadach.

W związku z powyższym – według Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie – skoro Spółka utraciła prawo do zwolnienia podatkowego, zapytanie Spółki dotyczące wykazywania dochodów wolnych (w załączniku do zeznania CIT-8 i załączniku do deklaracji miesięcznych CIT- 2) oraz składania załącznika CIT-S stało się bezprzedmiotowe.

Na ww. postanowienie Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie Spółka wniosła zażalenie, żądając jego zmiany i potwierdzenia prawidłowości stanowiska zajętego w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

  • art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez błędną wykładnię tego przepisu,
  • art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez brak zawarcia oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa wskutek nieodniesienia się do argumentów przedstawionych przez Spółkę,
  • art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez niezawarcie należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Uzasadniając zarzut błędnej interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Podatnik - przedstawiając ponownie stan faktyczny sprawy i swoje stanowisko wskazuje, że w dniu wejścia do Unii Europejskiej, Polska musiała zmienić swoje zasady udzielania pomocy publicznej w stosunku do „podmiotów strefowych” i dostosować je do wymogów unijnych. Dlatego z dniem 1.05.2004 r. w miejsce starych zasad pozwalających na korzystanie przez te podmioty z pomocy publicznej bez ograniczeń, wprowadzono nowe zasady, zgodnie z którymi wysokość dopuszczalnej pomocy publicznej została ograniczona wysokością poniesionych wydatków inwestycyjnych. Nowe przepisy objęły wszystkich inwestorów strefowych. Ustawodawca wprowadził jednak przepisy przejściowe (mające zastosowanie do podmiotów, które uzyskały zezwolenie przed 31.12.2000 r.), w tym stanowiący przedmiot niniejszej analizy przepis art. 5 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...). Celem wprowadzenia powołanego przepisu było zapewnienie tzw. „starym przedsiębiorcom” gwarancji zachowania praw nabytych bądź też umożliwienie dokonania zmiany dotychczasowych zasad korzystania z pomocy publicznej (korzystania z pomocy publicznej na nowych zasadach). Zatem, „niedotrzymanie warunków skorzystania z przepisów przejściowych oznacza przejście przez starego przedsiębiorcę na powszechnie obowiązujące nowe zasady korzystania z pomocy publicznej”. W konsekwencji, przepis art. 5 ust. 6 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...) „wiąże Spółkę w ten sposób, że traci ona prawo do wcześniejszych, preferencyjnych (...) rozwiązań dla średnich przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie przed dniem 1.01.2001 r.”. Spółka nie ma zatem prawa do tych „szczególnych starych zasad”, co w Jej ocenie oznacza, iż „obowiązują ją nowe zasady, wspólne dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie po dniu 31.12.2000 r.”. Przepisy przejściowe, co podkreśla Podatnik, nie przewidują trzeciej możliwości, tj. całkowitej utraty prawa do zwolnienia na skutek niedotrzymania warunków korzystania z zasad preferencyjnych.

Jak wskazuje Podatnik, analizowane w sprawie przepisy ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...) nie stanowią źródła prawa w odniesieniu do całokształtu zasad regulujących korzystanie z pomocy publicznej; regulują kwestie wyjątkowe, związane ze zmianą przepisów ogólnych od 1.05.2004 r. Źródłem prawa, określającym zasady korzystania z pomocy publicznej „w SSE jest ustawa z 20.10.1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych”. Jeżeli zatem Spółka nie może korzystać z reguł wynikających z przepisów przejściowych, to korzysta z reguł wynikających „z ustawy o SSE w nowym brzmieniu”. Przyjąć bowiem należy, że „stary średni przedsiębiorca” sam może zadecydować, czy wybiera korzystniejsze, ale ograniczone koniecznością spełnienia określonych warunków zasady uzyskiwania pomocy publicznej, czy przechodzi na zasady mniej korzystne, bezwarunkowo obowiązujące przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie po dniu 1.01.2001 r., które to zasady „nie sankcjonują zbycia udziałów” średniego przedsiębiorcy.

W dalszej części zażalenia Podatnik podnosi, że przyjęcie prezentowanej przez Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie wykładni przepisów ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...) stawiałoby w niekorzystnej sytuacji tych podatników posiadających status średniego przedsiębiorcy, którzy prowadzili działalność na terenie strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia uzyskanego przed dniem 1.01.2001 r.

Nadto Podatnik wskazuje, że Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie - w informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego - wydanej dla innej Jednostki - wypowiedział się w kwestii skutków, jakie dla zakresu pomocy publicznej w SSE wynikają ze zmiany statusu Przedsiębiorcy. Odnosząc powyższą interpretację do sytuacji odwołującej się Spółki Podatnik wywodzi, że w sytuacji, w której sprzedaż udziałów Spółki U. nie powoduje utraty statusu średniego przedsiębiorcy (...) zachowuje ona „prawo do korzystania z pomocy publicznej na nowych zasadach obowiązujących średnich przedsiębiorców, a nie przechodzi na zasady właściwe dla dużych przedsiębiorców - co miałoby miejsce w przypadku zmiany statusu”. Powyższa argumentacja, poparta również opinią Agencji Rozwoju Przemysłu – zdaniem Podatnika przesądza o tym, że po sprzedaży udziałów, do Spółki mają zastosowanie nowe zasady udzielania pomocy publicznej dla średnich przedsiębiorców, zapisane w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przy czym wielkość pomocy nie może przekroczyć 65% wydatków inwestycyjnych. Spółka winna zatem wykazać dochody korzystające ze zwolnienia w poz. 10 załącznika CIT-8/O do zeznania rocznego i w poz. 8 załącznika CIT-2/O do deklaracji miesięcznej. Jest jednak zwolniona ze składania załącznika CIT-S, który składają tylko „tzw. starzy inwestorzy”.

Motywując natomiast zarzut naruszenia art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej Podatnik wskazuje, że ocena prawna stanowiska Spółki, dokonana przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu, sprowadziła się do powtórzenia wskazanych przez nią przepisów, „z wyciągnięciem z nich jednakże odmiennych wniosków”. Brak jest natomiast argumentacji i analizy przepisów, z której wynikałoby, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe.

Z kolei naruszenie przepisu art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polega na tym, że zaskarżone postanowienie nie zawiera zarówno uzasadnienia faktycznego (nie wskazuje stanowiska, które organ uznał za zasadne, argumentów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym odmówił wiarygodności), jak również uzasadnienia prawnego (nie wyjaśnia bowiem podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa). Motywując zarzut naruszenia ww. przepisów Ordynacji podatkowej, Spółka - powołując zapis art. 219 Ordynacji podatkowej, który nakazuje odpowiednie stosowanie do postanowień przepisów odnoszących się do decyzji wydanych w postępowaniu podatkowym – wywodzi, że skoro przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej ma być odpowiedź na wniosek podatnika, prezentujący stan faktyczny oraz jego stanowisko w sprawie, to organ podatkowy, wydając postanowienie w ww. trybie, winien odnieść się do stanowiska pytającego i jego argumentów – w miejsce dowodów i okoliczności, o których mowa w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zawartej w treści zażalenia szerokiej argumentacji Podatnika (popartej „ekspertyzą prawną” z dnia 7.03.2007 r., sporządzoną przez ekspertów z Katedry Prawa Finansów Publicznych UMK w Toruniu oraz przekazanymi przy piśmie z dnia 15.06.2007 r. opiniami prawnymi, sporządzonymi przez: Prof. dr hab. Władysława Czaplińskiego i Prof. dr hab. Włodzimierza Nykiela), mającej dowodzić, iż średni przedsiębiorca, tj. Spółka, która korzystała ze zwolnień podatkowych na zasadach zapisanych w ustawie z dnia 20.10.1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych i wydanego w jej wykonaniu rozporządzenia w sprawie Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej i prawo to utraciła w konsekwencji zbycia 100% udziałów - „nie ma już prawa do nielimitowanej pomocy publicznej, lecz obowiązują ją nowe zasady, wspólne dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie po dniu 31.12.2000 r.” (może korzystać ze zwolnienia w ramach intensywności pomocy publicznej przewidzianej dla danego regionu, limitowanej wysokością poniesionych wydatków inwestycyjnych) - Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie stwierdza, iż nie podziela stanowiska Wnioskodawcy w tym zakresie.

Stosownie bowiem do postanowień art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw – z zastrzeżeniem ust. 6 tego artykułu - średni przedsiębiorca, który posiada zezwolenie uzyskane przed dniem 1.01.2001 r., zachowuje do dnia 31.12.2010 r. prawo do zwolnień podatkowych na zasadach określonych w art. 12 ustawy z dnia 20.10.1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, w jej brzmieniu z dnia 31.12.2000 r.

Powołaną ustawą o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...) określone zostały jednocześnie przesłanki, skutkujące utratą prawa do ww. zwolnień podatkowych. Przesłankę utraty zwolnień podatkowych, stanowi między innymi zbycie 100% udziałów przedsiębiorcy, bowiem w myśl art. 5 ust. 6 ww. ustawy, przedsiębiorca traci prawo do zwolnień podatkowych na zasadach zapisanych w art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, począwszy od roku następującego po roku, w którym zostało zbytych 100 % udziałów (wkładów lub akcji) małego lub średniego przedsiębiorcy. Oznacza to, że fakt zbycia 100 % udziałów (akcji) średniego przedsiębiorcy, powoduje całkowitą utratę przez niego prawa do zwolnienia. Powołana powyżej ustawa nie stwarza bowiem średnim przedsiębiorcom możliwości korzystania z innego (niż zapisany w art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych) systemu zwolnień podatkowych. Możliwości takiej nie stwarza również Traktat Akcesyjny.

Stąd też prezentowane przez Spółkę stanowisko, iż utrata prawa do „wcześniejszych, preferencyjnych, wynegocjowanych podczas rozmów z Komisją Europejską rozwiązań dla średnich przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie przed 1.01.2001 r.” oznacza, iż przedsiębiorca automatycznie przechodzi na „nowe zasady, wspólne dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie po dniu 31.12.2000 r. (zwolnienie limitowane wysokością poniesionych wydatków) - jest niezasadne.

Przedsiębiorca prowadzący działalność na terenie strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia sprzed 2001 r. może sam zdecydować o wyborze zwolnień podatkowych. Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami, może on korzystać ze zwolnienia na tzw. „starych zasadach”, zapisanych w art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, jednakże przy zachowaniu określonych ustawą warunków, albo - na zasadach zapisanych w art. 7 – 9 powołanej powyżej ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, tj. z Funduszu Strefowego. Warunkiem korzystania z Funduszu Strefowego jest jednak dokonanie przez przedsiębiorcę zmiany posiadanego zezwolenia w trybie i na zasadach zapisanych w art. 6 ww. ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...). Podkreślić przy tym należy, iż innej możliwości korzystania ze zwolnień podatkowych przez średnich przedsiębiorców ustawodawca nie przewidział.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż Spółka U. (o statusie średniego przedsiębiorcy, działająca na terenie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia z dnia 3.10.2000 r.), mogła po dniu 1.05.2004 r. korzystać (do końca 2010 r.) ze zwolnień podatkowych na dotychczasowych zasadach (chyba że zaistniały zdarzenia wymienione w art. 5 ust. 6 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, skutkujące utratą prawa do zwolnień), albo zmienić zezwolenie i korzystać z pomocy w trybie w art. 7 – 9 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (...), tj. z Funduszu Strefowego. Skoro zatem Podatnik (na skutek zbycia 100% udziałów): utracił z dniem 1.01.2005 r. prawo do zwolnień podatkowych na zasadach sprzed 1.05.2004 r., nie zmienił przy tym posiadanego zezwolenia, a co za tym idzie, nie nabył prawa do pomocy ze środków Funduszu Strefowego, to w zaistniałym stanie prawnym, tj. w sytuacji, gdy ustawodawca nie wskazał innych przesłanek niż cytowane powyżej, korzystania przez średniego przedsiębiorcę ze zwolnień podatkowych, stanowisko Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie, w kwestii całkowitej utraty prawa do zwolnień podatkowych przez Wnioskodawcę, uznać należy za prawidłowe. Dlatego też podniesiony w zażaleniu zarzut błędnej interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest bezzasadny.

W konsekwencji całkowitej utraty prawa do zwolnień podatkowych, Spółka nie wykazuje dochodów wolnych od podatku w załączniku do zeznania CIT 8 oraz w załączniku do deklaracji CIT 2. Spółka nie składa również załącznika CIT-S.

Odnosząc się z kolei do przywołanej przez Spółkę w zażaleniu informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (pismo z dnia 30.06.2004 r., znak IS.I/3-423/43/04) stwierdzić należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie wypowiedział się w kwestii przesłanek skutkujących utratą (zachowaniem) prawa do zwolnień podatkowych (o których mowa w art. 5 ust. 6 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych innych ustaw) przy połączeniu spółek niebędących małym i średnim przedsiębiorcą. Z rozważań zawartych w treści tej informacji jednoznacznie wynika, że problem utraty zwolnień podatkowych (w przypadku zbycia 100% udziałów jak i połączenia spółek) nie dotyczy tzw. „dużych przedsiębiorców”; dotyczy zatem małych i średnich przedsiębiorców: cyt. „problem utraty zwolnienia, o którym mowa w art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 2.10.2003 r. nie miałby miejsca, jeśli w ocenie jednostki łączące się spółki nie spełniają warunków, o których mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy osse”. W kontekście powyższego, wywody zawarte w zażaleniu Spółki U., dotyczące skutków podatkowych wynikających z odniesienia tej interpretacji do sytuacji Spółki, nie znajdują żadnego uzasadnienia.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie przepisu art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej, polegający na braku „argumentacji i analizy przepisów, z której wynikałoby, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe”. Zgodnie z powołanym przepisem art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej, interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, winna zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Oznacza to, że interpretacja wydana w tym trybie nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia pogląd organu podatkowego, dotyczący rozumienia przez niego treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Rolą organu podatkowego I instancji i istotą postępowania przed tym organem jest zatem ocena stanowiska strony na tle przedstawionego stanu faktycznego – co w zaskarżonym postanowieniu Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie uczynił.

Odnosząc się z kolei do zarzutu zażalenia, dotyczącego naruszenia przez Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie przepisów art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej (w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej) stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy, przewidziane dla postanowień wydawanych w formie pisemnej, w tym również uzasadnienie faktyczne i prawne. Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie w treści zaskarżonego postanowienia wskazał obowiązujące przepisy prawa, mające zastosowanie w sprawie (wyjaśnił, dlaczego w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego Podatnik nie może zastosować przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych); odniósł się również do stanowiska zaprezentowanego przez Podatnika, a ponadto jasno i należycie uzasadnił własne stanowisko w sprawie. Ponieważ postępowanie w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie jest postępowaniem podatkowym, a co za tym idzie, nie ma do niego zastosowania zasada gromadzenia i oceny materiału dowodowego, to w ocenie organu odwoławczego, brak przesłanek do twierdzenia, że uzasadnienie faktyczne postanowienia kończącego to postępowanie winno zawierać „wskazanie stanowiska, które organ uznał za zasadne, argumentów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym odmówił wiarygodności”.

W tak przedstawionym stanie faktycznym i obowiązującym stanie prawnym, należy uznać interpretację Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie z dnia 30.10.2006 r. znak PUS.I/423/93/06 za prawidłową, a zarzuty i stanowisko Spółki wyrażone w zażaleniu z dnia 09.11.2006r. za niezasadne. W związku z tym orzeczono jak w rozstrzygnięciu.

Podobne interpretacje: