Interpretacje w temacie: Egzekucja należności pieniężnych

Ścieżka aktualnego tematu
Podtematy

1. Zgodnie z treścią objętego zarzutem skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 2) w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten zatem normuje powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na nie dopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu, uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów. 2. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowania w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego i procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. 3. Trafnie Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odwołując się do treści przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a. wyjaśnił, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione wart. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. 4. Oznacza to, iż z tych samych przyczyn nie mogło dojść do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tych samych tytułów wykonawczych z podaniem jedynie innej podstawy prawnej. Nie można ponadto zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, iż w sprawie wystąpiły inne przypadki wskazane w art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nakazujące umorzenie postępowania egzekucyjnego. Twierdzenie to oparte zostało o tezę, że niezaspokojony, w toku postępowania upadłościowego, wierzyciel nie ma podstawy prawnej do dochodzenia wierzytelności w przypadku ukończenia postępowania upadłościowego poza wierzytelnościami wymienionymi w wyciągu z listy wierzytelności (niezaspokojonych w toku postępowania upadłościowego) - art. 217 i art. 170 prawa upadłościowego. Z mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w związku z art. 63 § 1 prawa upadłościowego (obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania upadłościowego) wynika obowiązek umorzenia z mocy prawa postępowania egzekucyjnego po uprawomocnieniu się postanowienia o upadłości.

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stefana O na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 4 października 2004 r. Nr NA-2-7241/68/2004/SB w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyroku opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wałczu, będący ...

1. Podstawą prawną wyroku sądu administracyjnego są przepisy obowiązujące w dacie jego wydania oraz uwzględniające przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. 2. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że ma on dać rękojmie, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. 3. Po pierwsze, w ramach tego zarzutu wskazano przepisy niemające charakteru materialnego (art. 170 p.p.s.a.), art. 34 § 4, art. 29 i art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej. Art. 365 Kpc w ogóle w sprawie nie mógł być naruszony, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie ma on zastosowania. 4. Z tych względów wskazane przepisy stanowiąc ramy postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny nie mieściły się w podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Do zmiany tej oceny nie mogło doprowadzić wskazanie w powiązaniu z tymi przepisami wybranych przepisów Prawa upadłościowego (art. 169 i 170 § 1).

Wyrokiem z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt l SA/Sz 641/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stefana O na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 lipca 2004 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyroku podano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wałczu wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku ...

1. Przepis art. 327 Ordynacji podatkowej stanowi, że ustawowe zastawy powstałe przed dniem jej wejścia w życie ulegają wygaśnięciu. Znaczy to, że we wspomnianej dacie odpadła prawnomaterialna podstawa prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec samochodów osobowych stanowiących własność Spółki C. Do zajęcia tych samochodów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Spółki E. doszło bowiem na podstawie art. 49 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, który to przepis postanawiał, że Skarbowi Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych przysługuje ustawowe prawo zastawu na wszystkich przedmiotach służących podatnikowi do wykonywania działalności zarobkowej, niezależnie od tego, czyją własność przedmioty te stanowią, jeżeli zostały one zajęte w zakładzie podatnika. 2. Zastaw na podstawie art. 49 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, w przeciwienstwie do zastawu z art. 23 ustawy, aktualizującego się w momencie zaistnienia okoliczności, z którymi prawo łączy powstanie zobowiązania podatkowego lub doręczenia decyzji wymiarowej, powstał z chwilą zajęcia, a więc dokonania określonej czynności egzekucyjnej. Organ egzekucyjny nie wstąpił i nie mógł wstąpić w prawa właściciela pojazdów. Nawet gdyby doszło do zajęcia egzekucyjnego sensu stricto, to zajęcie ma charakter proceduralnej czynności techniczno - prawnej, nie prowadzącej do zmiany prawa własności. Taka zmiana dokonałaby się dopiero w momencie sprzedaży egzekucyjnej, dzięki której uprawniony wierzyciel publicznoprawny uzyskałby prawnomaterialny tytuł do środków pieniężnych służących zaspokojeniu. 3. Doktryna i judykatura postępowania egzekucyjnego są zgodne, że w razie egzekucji z ruchomości (art. 845 kpc) wierzyciel wskutek zajęcia uzyskuje jedynie prawo zaspokojenia z tej ruchomości, co dłużnika nie pozbawia własności zajętej ruchomości.

Urząd Skarbowy w Z., powołując się na przepis art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.) wydał w dniu 3 grudnia 1996 r. postanowienie o zabezpieczeniu zobowiązań Spółki w Z. z tytułu podatku od towarów i usług. Zabezpieczenia dokonano przez zajęcie ruchomości i innych praw majątkowych Spółki. Na liście zajętych ruchomości znalaz ...

Egzekucja z ruchomości

W związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16.03.2004 r. Sygn. akt K 22/03 (Dz. U. Nr 51, poz. 514) dotyczącym dekretu z dnia 18 września 1954 r. o likwidacji nie podjętych depozytów i nie odebranych rzeczy (Dz. U. Nr 41, poz. 184, z późn. zm.), oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Pa ...

Egzekucja z ruchomości

W związku z licznymi wystąpieniami dotyczącymi postanowień o sprzedaży dowodów rzeczowych wydawanych przez organy prowadzące dochodzenie na podstawie art. 232 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.), przekazywanych następnie do wykonania Naczelnikom Urzędów Skarbowych Ministerstwo Finansów informuje, co następuje. Zgodnie z art. 232 k.p.k. ...


1. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W świetle art. 176 u.p.p.s.a. podstawy skargi kasacyjnej powinny zostać uzasadnione. Ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi nie wystarczy jednak odwołać się do ogólnikowego stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, czy też ewentualnie poprzeć to przywołaniem przepisu art. 174 u.p.p.s.a, ale konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa, oznaczonego numerem i ewentualnie jednostki . redakcyjnej (artykułu, paragrafu, ustępu), który został naruszony oraz na czym to naruszenie polegało. 2. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut ten może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa „wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny, wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. Ze względu na treść wskazanych przepisów należało przyjąć, iż wydając wyrok Sąd pominął istotne okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz to, iż był związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 14 marca 2003 r. sygn. akt VU 5/00 o ukończeniu postępowania upadłościowego. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) skierowane zostały przede wszystkim przeciw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.) i powiązane z przepisami art. 106 § 4 i 170 p.p.s.a. Formułując ten zarzut nie wyjaśniono jednak na czym naruszenie tych przepisów polegało i czy miało taki charakter, iż mogło wpłynąć na wynik sprawy. Ze względu na treść wskazanych przepisów należało przyjąć, iż wydając wyrok Sąd pominął istotne okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz to, iż był związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 14 marca 2003 r. sygn. akt VU 5/00 o ukończeniu postępowania upadłościowego. 3. W zwięzłym przedstawienia stanu faktycznego sprawy podano wszystkie niezbędne okoliczności i fakty, które miały istotny wpływ na ukształtowanie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. 4. Naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oznacza niewłaściwe odczytanie przez sąd treści tego przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalony stan faktyczny błędnie nie „podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

Wyrokiem z dnia 23 marca 2005 r. sygn. akt l SA/Sz 790/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stefana O na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 17 września 2004 r. nr NA2- 7240/72/2004/AST w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu wyroku opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu ...

nabywcy nieruchomości (nabytej w drodze licytacji publicznej) za zobowiązania zbywcy, ciążące na ww. nieruchomości

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112 poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Mi ...

Generowanie strony w 36 ms