Drukuj

Przychody ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych

W odpowiedzi na pismo z dnia 15.10.2003 r. znak: EP/1522/2003 (data wpływu 21.10.2003 r.) uzupełnione pismem z dnia 31.10.2003 Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach uprzejmie wyjaśnia:

Zgodnie z art. 12 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z pism wynika, iż Jednostka dokonuje wypłat świadczeń związanych z dojazdem do pracy z miejsca stałego zamieszkania (zakwaterowania) i z powrotem, tj. w szczególności:
- kosztów przejazdu do miejsca czasowego przeniesienia i z powrotem według ogólnie obowiązujących przepisów,
- kosztów przejazdu do miejsca stałego zamieszkania i z powrotem najtańszym publicznym środkiem lokomocji w związku z odwiedzeniem rodziny w dniach wolnych od pracy – po każdych zakończonych 14 dniach czasowego przeniesienia,
- faktycznych kosztów przejazdu najtańszym publicznym środkiem lokomocji lub bezpłatnego przejazdu w razie dojazdu transportem przedsiębiorstwa, bez względu na czas dojazdu, w sytuacji, kiedy pracownik ma możność codziennego powrotu do miejsca stałego zamieszkania (zakwaterowania).

Ustawą z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1996 r. Nr 24, poz. 110) został wykreślony art. 79, który stanowił podstawę dla Ministra Pracy i Polityki Socjalnej do określenia w drodze rozporządzenia wysokości dodatku za rozłąkę i innych świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych. Oznacza to, że od dnia 2 czerwca 1996 r., tj. od dnia wejścia w życie zmienionych przepisów ustawy Kodeks pracy, Minister Pracy i Polityki Socjalnej nie określa rodzaju świadczeń oraz wysokości dodatku za rozłąkę pracowników czasowo przeniesionych.Zasady przyznawania innych niż wynagrodzenia świadczeń związanych z pracą, w tym dodatku za rozłąkę oraz innych świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych, powinny być ustalone w układzie zbiorowym pracy, a w zakładzie pracy, który nie jest objęty zakładowym układem zbiorowym – w regulaminie wynagradzania.

Wcześniej zasady przyznawania świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych regulowało zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. (Monitor Polski Nr 32, poz. 258 ze zm.) wydane na podstawie obowiązującego wówczas art.79 Kodeksu pracy. Przepisy zarządzenia miały zastosowanie do pracowników czasowo przeniesionych, zatrudnionych w państwowych przedsiębiorstwach budowlano-montażowych oraz przedsiębiorstwach, w których w dniu 1 kwietnia 1981 r. w zakresie świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych obowiązywały zasady określone w układzie zbiorowym pracy dla budownictwa.

Zgodnie z art. 11 powołanej wyżej ustawy z dnia 2 lutego 1996 r. przepisy zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. zachowują moc do czasu objęcia pracowników, których te przepisy dotyczą i w zakresie przedmiotu w nich normowanego – postanowieniami układu zbiorowego pracy lub innymi przepisami.

W związku z powyższym – do czasu zmiany przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – zarówno pracownicy objęci jak i nie objęci układem zbiorowym pracy lub regulaminem wynagradzania, mogli korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości i w zakresie określonym w powołanym zarządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 18 w brzmieniu obowiązującym w 1996 r. stanowił, iż wolny od podatku dochodowego jest dodatek za rozłąkę i inne świadczenia wypłacane pracownikom czasowo przeniesionym według zasad i wysokości określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Zgodnie z art. 1 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 137, poz. 638) od 1 stycznia 1997 r. przepis art. 21 ust. 1 pkt 18 uzyskał brzmienie: wolny od podatku dochodowego jest dodatek za rozłąkę wypłacany pracownikom czasowo przeniesionym – do wysokości diet za czas podróży służbowej pracowników, określonych w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez właściwego ministra.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. wolny od podatku dochodowego jest dodatek za rozłąkę wypłacany pracownikom czasowo przeniesionym – do wysokości diet za czas podróży służbowej na obszarze kraju, określonych w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Ponadto stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych za pracownika z tytułu:
a) zwrotu kosztów dojazdu do zakładu pracy,
b) bezpłatnego zakwaterowania – do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty 2.280,00 zł., jeżeli obowiązek ponoszenia tych świadczeń przez pracodawcę wynika wprost z przepisów innych ustaw.

Analiza cytowanego art. 21 ust. 1 pkt 112 lit. a ustawy wskazuje, że zakres zwolnienia od podatku został ograniczony tylko do przypadków, w których przepis odrębnej ustawy przewiduje wprost obowiązek zwracania przez pracodawcę poniesionych przez pracownika kosztów dojazdu do pracy.

W świetle powyższego wypłacane przez Jednostkę świadczenia na rzecz pracowników wymienionych na wstępie nie korzystają ze zwolnień od podatku dochodowego, o których mowa w cytowanych wyżej art. 21 ust. 1 pkt 18 i art. 21 ust. 1 pkt 112 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podobne interpretacje: