Drukuj

Kiedy można odliczyć od dochodu wydatki na używanie samochodu osobowego stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej oraz opłacenie przewodników osób z niepełnosprawnością narządu ruchu?

Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie działając w trybie art. 14b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) prostuje poprzez uzupełnienie informację udzieloną, przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z dnia 07.04.2004 roku Nr PD-1/413/6/04 będącą odpowiedzią na zapytanie w sprawie odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne, ponoszone przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt. 6 i ust. 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku, odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne, ponoszone przez podatnika będącego osoba niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne, jeżeli nie były finansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek innej formie.

W myśl art. 26 ust. 7a ww. ustawy za wydatki na cele rehabilitacyjne uważa się wydatki poniesione m.in. na:
1) pkt. 7 - opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł.
2) pkt. 14 - używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczona do Ilub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne do lat 16, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty określonej w pkt. 7.

Zgodnie z art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do zastosowania ww. odliczeń nie jest konieczne posiadanie dowodu poniesienia wydatku. Niemniej odliczenie z tytułu opłacania przewodników osób niewidomych oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu jest uwarunkowane od posiadania przez osobę której dotyczy wydatek orzeczenia o zaliczeniu do I lub II grupy inwalidztwa z tytułu schorzeń narządu wzroku lub I grupy inwalidztwa z tytułu schorzeń narządu ruchu.

Z orzeczeń komisji lekarskich wynika, iż zaliczono Pana jak i Pana współmałżonkę do I grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. A zatem w przypadku używania własnego samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, mają Państwo prawo do pomniejszania swoich dochodów do wysokości po 2.280 zł.

Orzeczenia które Państwo posiadacie nie zawierają rozpoznania lekarskiego, które stanowi tajemnicę lekarską i znajduje się w dokumentach ZUS, dlatego też w celu skorzystania z ulgi o której mowa, w art. 26 ust. 7a pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należałoby oprócz orzeczenia stwierdzającego inwalidztwo posiadać aktualne zaświadczenie lekarza specjalisty o niepełnosprawności narządu ruchu, które będzie stanowić dla organów podatkowych podstawę do zastosowania przedmiotowej ulgi.

Podobne interpretacje: