Drukuj

1. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 1 p.p.s.a. oraz art. 121, art. 122, art. 125 i art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Przedstawiony zarzut nie został sformułowany stosownie do wymogów określonych w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. ponieważ prawidłowe sformułowanie zarzutu polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazanie dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa skargi kasacyjnej dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Przypomnieć należało, że Sąd, który wydał zaskarżony wyrok działał na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). 2. Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł doprowadzić drugi z podniesionych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 903-907 k.c. Sąd bowiem właściwie zastosował wskazane przepisu do ustalonego stanu faktycznego stwierdzając, iż w tym wypadku umowy darowizny nie uprawniały do odliczenia od dochodów w oparciu o powołany przepis art. 26 ust. 1 pkt 1.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2060/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Mirosława P na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 lipca 2001 r. Nr ZPB-4117-93/02 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.

W uzasadnieniu wyroku opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, iż Urząd Skarbowy w Białogardzie przeprowadzając w ramach czynności sprawdzających ocenę prawidłowości odliczeń wykazanych w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2000 r. przez Mirosława P podważył prawidłowość odliczeń od dochodu kwoty 31.500 zł, stanowiącej równowartość świadczeń odliczonych na podstawie czterech umów renty.

W wyniku wszczętego postępowania podatkowego organ podatkowy ustalił, że Mirosław P zawarł w dniu 26 lutego 1999 r. w formie aktów notarialnych umowy renty, zmieniające umowy renty zawarte w tej samej formie w dniu 31 sierpnia 1998 r. w zakresie wysokości świadczeń, na mocy których zobowiązał się do wypłacenia w 2000 r. kwartalnie na rzecz:

  1. Józefy P (matki) kwoty 2.500 zł
  2. Wacława P (ojca) kwoty 2.500 zł,
  3. Haliny Z (teściowej) kwoty 3.000 zł,
  4. Bronisława Z (teścia) kwoty 2.500 zł.

Rentobiorcy wskazani w pkt. 1, 2 i 4 pokwitowali odbiór świadczeń, w łącznej wysokości po 7.500 zł, a Halina Z w kwocie 9.000 zł.

Wypłata świadczeń wynikających z umów tylko za trzy kwartały wynikała z faktu rozwiązania tych umów w dniu 4 września 2000 r. z powodu - jak wyjaśnił Mirosław P - zmiany miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i konieczności poniesienia dodatkowych kosztów wyposażenia, uniemożliwiających dalsze wypłacanie rent rodzicom i teściom.

Wobec tego, że treść umów renty nie wskazywała celu ich ustanowienia, organ podatkowy podjął czynności w celu ustalenia, czy rentobiorcy znajdowali się w niedostatku. Z poczynionych ustaleń wynika, że uprawnienie do rent otrzymywali w 2000 r. świadczenia emerytalne w następujących miesięcznych wysokościach:

  1. Józefa P -1.400 zł,
  2. Wacław P -1.200 zł,
  3. Halina Z -570 zł,
  4. Bronisław Z -1.200 zł.

Mirosław P wyjaśnił, że potrzeba ustanowienia rent wynikała z konieczności polepszenia standardu życia rodziców i teściów oraz zapewnienia im możliwości korzystania z kosztownego leczenia oraz stworzenia możliwości wyjazdów na kuracje zdrowotne, tym bardziej że teściowie są inwalidami III grupy.

Wezwani przez organ podatkowy do złożenia zeznań w charakterze świadka rodzice, jak też teściowie podatnika skorzystali z przysługującego im prawa do odmowy składania zeznań na podstawie art. 198 Ordynacji podatkowej. Mirosław P natomiast poinformował organ podatkowy, iż nie wie, czy rentobiorcy posiadają dowody potwierdzające poniesienie wydatków na leczenie, po czym w dniu 14 stycznia 2002 r. złożył dodatkowe wyjaśnienia, w których wskazał, że teściowa ma schorzenie kręgosłupa i przebywała w sanatorium w Krynicy, natomiast teść leczy się od kilku lat i przebywał kilka razy w szpitalu, m.in. za odpłatnością w klinice w Szczecinie. Otrzymane od niego renty teściowie wykorzystali na te cele lecznicze.

Urząd Skarbowy w Białogardzie, na podstawie zeznań rocznych o wysokości uzyskanych dochodów w 2000 r., PIT-36, złożonych przez małżonków Józefę i Wacława P oraz przez małżonków Halinę i Bronisława Z stwierdził, że nie korzystali oni z odliczeń w zakresie wydatków poniesionych na odpłatne świadczenia zdrowotne, ani też odliczeń wydatków na cele rehabilitacyjne.

Wskazane ustalenia stanowiły podstawę do wydania przez Urząd Skarbowy w Białogardzie decyzji z dnia 25 kwietnia 2002 r. o nr USP-IA-4110/P-3/673/2002 określającej Mirosławowi P należne zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 82.600 zł, zaległość podatkową z tego tytułu w kwocie 12.599,90 zł oraz odsetki na dzień wydania decyzji w kwocie 4.248,70 zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego uznano umowy nazwane umowami renty w istocie za umowy darowizny. Generalnym przeznaczeniem społecznym rent jest zapewnienie środków egzystencji uprawionej osobie, natomiast rentobiorcy - rodzice i teściowie podatnika byli w stanie utrzymać się samodzielnie. Nie znajdowali się oni również w niedostatku. Tak więc, według organu podatkowego, wypłacone rodzicom i teściom przez Mirosława P świadczenia nie były uzasadnione przyczynami właściwymi dla ustanowienia renty, tj. niedostatkiem.

Wypłacone świadczenia zawierają elementy umowy darowizny. Darowizna może bowiem służyć innym celom niż zapewnieniu środków egzystencji uprawnionemu, nie musi ona wynikać z konkretnej przyczyny, a otrzymujący darowiznę może ją spożytkować w sposób dowolny, chyba że umowa zastrzega co innego.

Ponadto organ podatkowy wyraził pogląd, że to podatnik dokonał odliczenia rent ustanowionych na rzecz teściów od dochodu, a nie jego małżonka, z powodu korzystniejszego rozliczenia, gdyż podatnik płacił w 2000 r. podatek w ostatniej skali podatkowej, a małżonka w skali niższej. Również przyczynę rozwiązania pod koniec roku 2000 umów nazwanych przez podatnika rentami organ podatkowy uznał za niewiarygodną, bowiem podatnik w roku podatkowym 1998 ustanowił renty w kwotach 2-krotnie wyższych niż w roku 2000, mimo iż jego dochody były wówczas niższe niż w roku 2000. W ocenie organu podatkowego zapowiadane zmiany prawa podatkowego skłoniły podatnika do rozwiązania tych umów, ponieważ w roku 2001 nie miałyby one już dla podatnika znaczenia w sensie podatkowym.

Z tą oceną zgodził się organ odwoławczy wyjaśniając, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do przyjęcia, iż ustanowione świadczenia nazwane umowami renty nie miały charakteru renty nieodpłatnej, o której mowa w art. 903-907 k.c. Analiza zebranych dowodów potwierdzała, że ustanowione świadczenia polegające na przekazaniu przez Mirosława P rodzicom i teściom środków finansowych kosztem swojego majątku w rzeczywistości noszą charakter darowizn na rzecz osób fizycznych niepodlegających odliczeniu od dochodu na podstawie przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że umowy renty, oprócz tego, że noszą cechy umowy darowizny, to mają charakter umów pozornych, zmierzających do obejścia obowiązku podatkowego w podatku- dochodowym od osób fizycznych. Świadczyły o tym w ocenie organu odwoławczego następujące okoliczności:

  • w 2000 r. podatnik uzyskał dochód wysokości 254.406,27 zł, a zatem trudno dać wiarę jego wyjaśnieniom, że konieczne było rozwiązanie wszystkich umów zawartych na czas nieokreślonych, ze względu na ponoszone wydatki w związku ze zmianą miejsca prowadzenia działalności,
  • z zeznań rocznych złożonych przez małżonkę podatnika wynika, iż w latach 1998-2000 uzyskiwała ona kolejno dochody w wysokości umożliwiającej jej przekazywanie rent na rzecz rodziców: 44.976,15 zł, 49.597,38 zł oraz 54.789.94 zł, tymczasem odliczeń od dochodu dokonywał podatnik, gdyż było to korzystniejsze podatkowo,
  • z zeznań rocznych złożonych przez rodziców podatnika i jego teściów nie wynika, aby korzystali oni z odliczeń wydatków na odpłatne świadczenia zdrowotne, czy rehabilitację, mimo że renty miały być ustanowione na leczenie w niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej i choć korzystanie przez podatników z odliczeń jest prawem, a nie obowiązkiem, to logiczne wydaje się, że w sytuacji, w której rodzice, czy teściowie wymagają wspomożenia finansowego w zakresie leczenia, to przede wszystkim oni sami byli zainteresowani skorzystaniem z przysługujących im odliczeń, które przysporzyłyby im dodatkowych kwot na leczenie.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Mirosława P domagając się uchylenia tej decyzji zarzucono, iż brak było podstaw do uznania, że ustanowione świadczenia nie miały charakteru renty podlegającej odliczeniu, a faktycznie były darowiznami. Powołano się na zły stan zdrowia rentobiorców wymagający ciągłego leczenia potwierdzony w przestawionych organom podatkowym dowodach z kart leczenia, legitymacji inwalidy wojennego. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania ze względu na uniemożliwienie zapoznania z całością zebranych dowodów w sprawie.

Nie podzielając tej argumentacji Sąd odwołał się do treści przepisów art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 903-907 k.c. i wyjaśnił, iż odliczeniu na podstawie tych przepisów podlegały wydatki ponoszone z tytuły rent zawierających przyczynę (causae) ich ustanowienia. Umowa renty mająca charakter alimentacyjny może być w ocenie sądu uznawana za ważną w przypadku stwierdzenia po stronie osoby uprawnionej potrzeby jej alimentacji oraz zakresu jej potrzeb. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie oceny, iż taka potrzeba alimentacji nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Trafnie zatem w ocenie Sądu organy obu instancji przyjęły, iż w sprawie ustanowione świadczenia miały charakter darowizn, o których mowa w art. 888 § 1 k.c. Podkreślono ponadto uprawnienia organów podatkowych do podjęcia takiej oceny w oparciu o przepisy art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Nie dopatrzono się również naruszenia przepisów postępowania (art. 200 Ordynacji podatkowej) w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez Mirosława P domagając się uchylenia tego wyroku w całości zarzucono:

  • naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nienależyte wyjaśnienie okoliczności sprawy, tj. okoliczności uzasadniających wypłatę świadczeń z tytułu rent;
  • naruszenie prawa materialnego - art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 903-907 k.c. przez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że skarżącego łączyły z uprawnionymi umowy darowizny niestanowiące podstawy do odliczeń od dochodu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na naruszenie w toku postępowania podatkowego zasad ogólnych tego postępowania wyrażonych w art. 121, art. 122 i art. 125 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Wyjaśniono, iż w tej konkretnej sprawie organy podatkowe obu instancji uniemożliwiły zapoznanie się z całością zebranych materiałów dowodowych przed wydawaniem decyzji.

Uniemożliwiono tym samym przeprowadzenie kolejnych dowodów potwierdzających istnienie przyczyny ustanowienia rent. Doprowadziło to do sytuacji, w której stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony przed podjęciem ostatecznej w toku instancji decyzji. To wadliwe postępowanie zostało zaakceptowane przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Uchybienia te miały istotny wpływ w na wynik sprawy w związku z przyjęta interpretacją przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W dalszym ciągu powoływano się na trudną sytuację materialną i zdrowotną osób uprawionych do renty, której jednak nie uwzględniły organy podatkowe oraz sąd I instancji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację oraz opowiadając się w całości za. oceną wyrażoną w zaskarżonym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim należało zauważyć, że stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy zatem wskazać konkretny przepis (przepisy) prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a. dopuszcza dwie podstawy kasacyjne:

  1. Naruszenie (przez Sąd - art. 173 § 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1),
  2. Naruszenie (przez Sąd) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r. sygn. IV CKN 1518/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. FSK 299/04, niepublikowane). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący powołał się na obydwie podstawy kasacyjne wymienione w przepisie art. 174 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż błędnej wykładni prawa materialnego dokonano z pominięciem stanu faktycznego sprawy dotyczącego oceny zawartych w formie aktów notarialnych umów renty nieodpłatnej. Ocena charakteru tych umów miała istotne znaczenie ze względu na ustanowione w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) prawo do odliczenia od dochodu tych rent. Przyjęta przez organy orzekające i zaakceptowana przez Sąd w zaskarżonym wyroku ocena, iż wypłacone na podstawie tych umów świadczenia miały charakter darowizn w rozumieniu art. 888-902 k.c. tego rodzaju uprawnienia nie stwarzała.

Spór w sprawie jak to podkreślał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd, sprowadzał się zatem do oceny w oparciu o zebrany materiał dowodowy powołany przez strony czy zobowiązaniowy stosunek cywilnoprawny zawiera elementy przedmiotowe istotne umowy renty (art. 903-907 k.c.), czy też umowy darowizny zdefiniowanej i szczegółowo ukształtowanej w przepisach art. 888-902 k.c.

Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia tego sporu miały ustalenia faktyczne w oparciu, o które organy orzekające oraz Sąd przyjęły, iż świadczenia te zawierały wszystkie istotne przedmiotowo elementy umowy darowizny (art. 888 §1 k.c.).

Dla podważenia tych spornych ustaleń w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 1 p.p.s.a. oraz art. 121, art. 122, art. 125 i art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Przedstawiony zarzut nie został zatem sformułowany stosownie do wymogów określonych w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Ponownie bowiem należało przypomnieć, iż prawidłowe sformułowanie zarzutu polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazanie dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa skargi kasacyjnej dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Przypomnieć należało, że Sąd, który wydał zaskarżony wyrok działał na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).

W skardze kasacyjnej spośród przepisów regulujących sądowe postępowanie wskazano przepis art. 141 § 1 p.p.s.a. nie wyjaśniając równocześnie w jakim zakresie naruszenie tego przepisu współkształtowało treść zaskarżonego orzeczenia. W myśl bowiem powołanego przepisu uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. W sprawach, w których oddalono skargę obowiązywał tryb sporządzenia uzasadnienia wyroku na wniosek zgłoszony przez strony w terminach określonych w § 2 art. 141 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy tym zasadom sąd pierwszej instancji nie uchybił. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę zostało sporządzone na wniosek strony skarżącej. W takiej sytuacji podniesiony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Natomiast w skardze kasacyjnej jej autor nie zakwestionował naruszenia tak przepisów realizujących sądowe postępowanie dowodowe, jak i nie podważył prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd oceny, że organy orzekające dokonały zgodnego z prawem ustalenia stanu faktycznego. Kwestionując bowiem ustalenia faktyczne strona skarżąca wskazała jako podstawę skargi kasacyjnej uchybienia organów obu instancji przepisom proceduralnych ustawy - Ordynacja podatkowa. Odwołano się do zasad postępowania określonych w art. 121, art. 122, art. 125 oraz art. 200 § 1 tej ustawy kwestionując niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności mających wpływ na jej wynik oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

Wobec braku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych mających zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK 181/04, publ. ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 36 wraz z powołanym w nim orzecznictwem Sądu Najwyższego).

Podkreślenia wymaga, iż dla każdego postępowania kluczowe znaczenia ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące.

Nie podważono tym samym przyjętej przez organy orzekające i zaakceptowanej przez Sąd oceny dotyczącej charakteru zawieranych umów nazwanych umowami renty.

W takiej sytuacji do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł doprowadzić drugi z podniesionych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 903-907 k.c. Sąd bowiem właściwie zastosował wskazane przepisu do ustalonego stanu faktycznego stwierdzając, iż w tym wypadku umowy darowizny nie uprawniały do odliczenia od dochodów w oparciu o powołany przepis art. 26 ust. 1 pkt 1. W tym bowiem przypadku naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie mogło polegać na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w tej normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Żadna jednak z tych sytuacji nie mogła wystąpić w rozpoznawanej sprawie wobec niepodważenia przyjętego przez sąd za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego sprawy.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach oparte zostało na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy, przy czym kwotę wynagrodzenia radcy prawnego ustalono na podstawie § 6 pkt 5 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Podobne interpretacje: