Drukuj

Czy dla potrzeb naliczenia zryczałowanego podatku dochodowego od przychodów osób prawnych z tytułu dyskonta po wykupieniu papierów wartościowych przez emitenta, Płanik prawidłowo zastosował metodę FIFO w sytuacji, gdy nie jest możliwa identyfikacja daty nabycia przez podatnika wykupywanych papierów wartościowych (obligacji)?

P O S T A N O W I E N I E

Na podstawie art. 14a § 4 w związku z pismem z dnia 29.04.2005 r. złożonym w trybie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 - tekst jednolity) dotyczącym udzielenia pisemnej informacji w zakresie stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Banku, zwanego dalej Spółka, z siedzibą w Warszawie, Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie

p o s t a n a w i a

uznać za prawidłowe stanowisko Spółki dotyczące zastosowania metody FIFO w sytuacji, gdy nie jest możliwa identyfikacja daty nabycia wykupywanych papierów wartościowych.

U Z A S A D N I E N I E

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Bank - zwany dalej Spółka - z siedzibą w Warszawie w ramach swojej działalności prowadzi dla podatników będącymi osobami prawnymi lecz nie rezydentami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. osobami, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) zwanej dalej updop, rachunki papierów wartościowych, pośrednicząc w ich obrocie.

Papiery wartościowe znajdujące się na rachunku posiadają określony termin wykupu przez emitenta. W takim przypadku u klientów powstaje przychód z tytułu dyskonta.

W dniu wykupu papierów wartościowych Spółka, będąc płatnikiem od uzyskanych przez podatnika przychodów, zgodnie z art. 26 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, nalicza i odprowadza do urzędu skarbowego zryczałtowany podatek dochodowy.

Gdy podatnik posiada obligacje nabyte w różnych dniach po różnych cenach i dokonuje sprzedaży części portfela powstaje problem z prawidłowym naliczaniem podatku. Wówczas w chwili wykupu nie jest możliwa identyfikacja sprzedawanych papierów wartościowych. W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie ma regulacji dotyczącej metody wyliczania podatku od dyskonta jak w opisanej sytuacji.

Spółka przyjęła za stosowną metodę opisaną w art. 30a ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) zwanej dalej updof, dotyczącą zgodnie z art. 30a ust. 4 updof ustalania dyskonta od papierów wartościowych.

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie informuje, że:

W ww. ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych brak jest przepisów szczególnych wskazujących metody wyliczania dochodu przy braku możliwości identyfikacji wykupywanych papierów wartościowych.

Jednakże na mocy art. 9 ust. 1 updop podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) zwanej dalej Ustawą o rachunkowości.

Metody ustalania wartości rozchodu według cen zakupu, nabycia lub wytworzenia składników aktywów obrotowych wskazane są w Ustawie o rachunkowości (art. 34 ust. 4).

Dlatego w świetle przedstawionych okoliczności i przepisów Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie zgadza się z poglądem, że - biorąc dodatkowo pod uwagę art. 5 powołanej Ustawy o rachunkowości - Podatnik może zastosować powołaną przez niego metodę, o której mowa w Ustawie o rachunkowości.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy o rachunkowości przepisy stosuje się do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jednostek organizacyjnych działających na podstawie Prawa bankowego, Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych, przepisów o funduszach inwestycyjnych, przepisów o działalności ubezpieczeniowej lub przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, bez względu na wielkość przychodów.

Zatem jeśli tak jak w opisanym przypadku - nie jest możliwa identyfikacja sprzedawanych przez osobę prawną papierów wartościowych - Spółka powinna zastosować przepis art. 34 ust. 4 Ustawy o rachunkowości i wybrać jedną z czterech wskazanych metod ustalania wartości:

1) według cen przeciętnych, to jest ustalonych w wysokości średniej ważonej cen (kosztów) danego składnika aktywów,

2) przyjmując, że rozchód składnika aktywów wycenia się kolejno po cenach (kosztach) tych składników aktywów, które jednostka najwcześniej nabyła (wytworzyła),

3) przyjmując, że rozchód składników aktywów wycenia się kolejno po cenach (kosztach) tych składników aktywów, które jednostka najpóźniej nabyła (wytworzyła),

4) w drodze szczegółowej identyfikacji rzeczywistych cen (kosztów) tych składników aktywów, które dotyczą ściśle określonych przedsięwzięć, niezależnie od daty ich zakupu lub wytworzenia.

Z art. 34 ust. 4 Ustawy o rachunkowości nie wynika, by którakolwiek z metod była metodą preferowaną lub polecaną w odniesieniu do transakcji przedstawionych przez Spółkę.

Spółka przyjęła metodę FIFO opisaną w art. 30a ust. 3 updof, a tym samym zgodną z pkt 2 art. 34 ust. 4 Ustawy o rachunkowości.

Biorąc pod uwagę przepisy omówione powyżej Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie postanawia jak na wstępie.

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie informuje, iż:

1. interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania postanowienia i jest aktualna do czasu zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego przedstawionego przez składającego zapytanie;

2. interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej.

Na niniejsze postanowienie przysługuje Stronie prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie składane za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie. Zażalenie zgodnie z art. 236 § 2 w związku z art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej należy wnieść w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.

Podobne interpretacje: