Drukuj

W którym momencie płatnik powinien uwzględnić koszty uzyskania przychodu i ulgę podatkową, jeżeli składniki wynagrodzenia wypłacane są pracownikowi dwukrotnie w ciągu miesiąca?

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż firma zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę i z tego tytułu wypłaca pracownikom wynagrodzenie. W regulaminie istnieje zapis, że w miesiącu możliwe są wypłaty na listach dodatkowych na dzień 15 danego miesiąca i na liście zasadniczej na koniec miesiąca. Na poszczególnych listach rozliczane są określone składniki wynagrodzenia. Lista dodatkowa obejmuje wypłatę premii, prowizji, nagród, ekwiwalentów za urlop, dodatki za godziny nocne, ekwiwalenty za odzież (BHP). Zdarza się, że listą dodatkową objęty jest tylko ekwiwalent za odzież, tylko dodatek za godziny nocne lub tylko ekwiwalent za urlop (dla pracownika zwolnionego w miesiącu poprzednim). Lista zasadnicza obejmuje wypłatę wynagrodzenia zasadniczego, wynikającego z umowy, świadczeń tytułu choroby lub opieki, premii, prowizji, nagród, ekwiwalentów za urlop, ekwiwalentów za odzież (BHP).

W związku z powyższym, Wnioskująca zwróciła się z zapytaniem, w którym momencie płatnik powinien uwzględnić koszty uzyskania przychodu i ulgę podatkową, jeżeli składniki wynagrodzenia wypłacane są pracownikowi dwukrotnie w ciągu miesiąca?

Zdaniem Spółki, koszty uzyskania przychodów i ulga podatkowa powinny być uwzględniane tylko przy wypłacie należności objętych listą zasadniczą na koniec miesiąca. Kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty uzyskania przychodów i ulga podatkowa rozliczana jest tylko raz w miesiącu. Spółka podnosi, iż błędem jest przyjęcie generalnej zasady rozliczania kosztów uzyskania przychodów i ulgi podatkowej od pierwszej wypłaty. Jeżeli koszt uzyskania przychodu i ulga podatkowa rozliczane byłyby od pierwszej wypłaty w miesiącu (bez względu na rodzaj składnika wynagrodzenia), to przy małych kwotach może zdarzyć się tak, ze kwoty te nie będą opodatkowane, w związku z tym na koniec roku powstanie niedopłata podatku. Ponadto - w opinii Wnioskującej - błędem jest przyjęcie zasady rozliczania kosztów uzyskania przychodów i ulgi podatkowej od przychodów, których uzyskanie nie jest związane z ponoszeniem kosztów w danym miesiącu (miesiącu wypłaty).

Ustosunkowując się do przedstawionej powyżej kwestii, stwierdza się, co następuje :

Stosownie do art. 12 ust. 1 z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 31 ustawy podatkowej, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z woli ustawodawcy, na zakładach pracy spoczywają obowiązki płatnika, które sprowadzają się do obliczenia, pobrania i odprowadzenia w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku pracy.

Podnieść należy, iż obowiązki płatnicze zakładu pracy aktualizują się w momencie wypłaty świadczenia pracownikowi, zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy, za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b). (...).

Tak obliczoną zaliczkę, w myśl przepisu art. 32 ust. 3 ustawy, zmniejsza się o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określonej w pierwszym przedziale obowiązującej skali. Przesłanką zmniejszenia jest złożenie zakładowi pracy przez pracownika przed pierwszą wypłatą wynagrodzenia w roku podatkowym oświadczenia według ustalonego wzoru, w którym pracownik stwierdzi, że:

- nie otrzymuje emerytury lub renty,
- nie osiąga dochodów z tytułu członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
- nie osiąga dochodów z tytułu członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
- nie otrzymuje świadczeń pieniężnych od organu zatrudnienia,
- określa ten zakład pracy jako właściwy do stosowania odliczeń, w przypadku gdy równocześnie osiąga od innych zakładów pracy dochody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy lub wykonywania pracy nakładczej.

Wskazuje się, iż płatnik ustalając wysokość dochodu stanowiącego podstawę do obliczenia zaliczki na podatek dochodowy winien odliczyć koszty uzyskania przychodu w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub pkt 3 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w stanie prawnym roku 2006 w wysokości:

- w przypadku, gdy podatnik uzyskuje przychody od jednego zakładu pracy - 102,25 zł miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1.227 zł,
- w przypadku, gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę - 127,82 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1.533,84 zł.

Wprawdzie ustawodawca w art. 22 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zastrzegł, że w roku 2006, w przypadku, gdy podatnik (pracownik) uzyskuje przychody równocześnie z kilku zakładów pracy, koszty uzyskania przychodów nie mogą przekroczyć kwoty 1.840,77 zł, ale dotyczy to kosztów za cały rok podatkowy. Ograniczenie to nie dotyczy więc kosztów związanych z ustaleniem miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy.

Miesięczna kwota kosztów uzyskania przychodu jest stała bez względu na ilość dokonywanych wypłat. Nie można zrezygnować ze stosowania kosztów uzyskania przychodów, czy też stosować je w wysokości niższej niż 102,25 zł miesięcznie. Powyższe wynika z faktu, że koszty uzyskania przychodu z tytułu wynagrodzenia za pracę nie są stosowane na podstawie wniosku pracownika lecz w oparciu o przepisy ustawy nakazujące tego rodzaju działania. To samo dotyczy sytuacji, gdy pracownik zatrudniony jest w dwóch lub więcej zakładach pracy.

Płatnik dokonujący wypłaty wynagrodzenia ze stosunku pracy - w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy podatkowej - w momencie wypłaty lub postawienia do dyspozycji pracownika - zobowiązany jest zastosować koszty uzyskania przychodu w wysokości 102,25 zł, lub po złożeniu przez pracownika stosownego oświadczenia w kwocie 127,82 zł.

Jeżeli pracodawca wypłaca pracownikowi przychody określone w art. 12 ust. 1 ustawy, od których obowiązany jest obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy, wówczas przy ustalaniu tej zaliczki zobowiązany jest odliczać miesięczną kwotę kosztów uzyskania przychodów.

Zaznacza się, iż po spełnieniu przesłanek określonych w przepisie art. 32 ust. 3 ustawy, zaliczkę zmniejsza się o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określoną w pierwszym przedziale obowiązującej skali, czyli o tzw. ulgę podatkową.

Wskazuje się w tym miejscu, iż ustawodawca nie posługuje się i nie definiuje pojęcia listy zasadniczej oraz listy dodatkowej, nie odnosi się również do kwestii kilkukrotnych ? w ciągu miesiąca ? wypłat świadczeń stanowiących przychody ze stosunku pracy. Prawodawca wskazał miesięczną normę kosztów uzyskania, które zakład pracy winien uwzględnić przy wykonywaniu obowiązków płatniczych (obliczenie i pobór podatku). W odniesieniu natomiast do zmniejszania zaliczki o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określoną w pierwszym przedziale obowiązującej skali, czyli tzw. ulgi podatkowej, prawodawca wskazał przesłanki, których spełnienie uprawnia do jego zastosowania.

Zatem w sytuacji, gdy prawodawca nie uregulował w ustawie podatkowej kwestii wielości wypłat wynagrodzenia ze stosunku pracy w kontekście uwzględniania kosztów uzyskania i tzw. ulgi podatkowej, tutejszy organ podatkowy nie może podzielić stanowiska Wnioskodawcy, iż koszty uzyskania przychodu i ulga podatkowa powinny być rozliczane tylko na liście zasadniczej na koniec miesiąca.

Przedmiotowa interpretacja, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego dotyczy stanu faktycznego, przedstawionego przez Wnioskującą i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Podobne interpretacje: