Drukuj

Czy i kiedy cena wykupu hipoteki kaucyjnej stanowi koszt uzyskania przychodu oraz jaki wpływ na rozliczenie w podatku dochodowym od osób prawnych ma różnica pomiędzy wartością nominalną hipoteki kaucyjnej a ceną jej wykupu?

Zasadnicze kryterium zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów zawiera przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zgodnie z którym, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zasada zawarta w powołanym przepisie oznacza, iż ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów. Cel ten zatem musi być widoczny, a poniesione wydatki powinny go bezpośrednio realizować lub co najmniej zakładać jako realny. Zatem, aby podatnik mógł dany wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych, powinien wykazać bezpośredni związek tego wydatku nie tylko z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, ale również to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Spółka jako dłużnik rzeczowy uregulowała część długu (kredyt bankowy) zabezpieczonego hipoteką kaucyjną celem usunięcia obciążenia nieruchomości i korzystniejszego zbywania lokali. Jednakże z zapytania i dodatkowych wyjaśnień nie wynika, aby sprzedaż lokali dotychczas nastąpiła, co oznacza, iż nie wystąpił dotąd przychód. Związek przyczynowo - skutkowy dotyczący poniesionego wydatku na spłatę zobowiązania zabezpieczonego hipoteką odnosi się zatem jedynie do usunięcia obciążenia nieruchomości. Okoliczność powyższa przemawia przeciwko możliwości zaliczenia wspomnianego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Równocześnie, stosownie do przepisu art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), a zgodnie z punktem 10 lit. b) tego ustępu także wydatków na spłatę innych zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń.

Z opisanego przez Spółkę stanu faktycznego wynika, iż bezpośrednim celem poniesienia wydatku była spłata zadłużenia obciążającego nieruchomość, której aktualnym właścicielem jest podatnik. Zdaniem tutejszego organu podatkowego, zapłata przez Spółkę - jako dłużnika rzeczowego - zobowiązania mieści się w zakresie stosowania normy zawartej w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b) w/w ustawy, co stoi na przeszkodzie zaliczenia omawianego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Odnosząc się natomiast do kwestii różnicy pomiędzy wysokością hipoteki kaucyjnej a wielkością kwoty przekazanej wierzycielowi (skutkującej wykreśleniem hipoteki), zauważyć należy, iż ze swej natury hipoteka jest prawem akcesoryjnym, zabezpieczającym oznaczoną wierzytelność (art. 65 ustawy z dnia 6.07.1982r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity: Dz.U. z 2001r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.). W przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych brak jest regulacji, które wiążą zmiany w zakresie prawa zabezpieczającego określoną wierzytelność ze skutkami w postaci powstania przychodów u podatnika. Oznacza to, że omawiana okoliczność jest neutralna dla rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych.

Podobne interpretacje: