Drukuj

Czy kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklamy, jest kosztem uzyskania przychodu w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy do kosztów uzyskania przychodu wydatek należy zaliczyć w terminie zapłaty raty, czy też w terminie wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej ?

P O S T A N O W I E N I E

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Płocku działając na podstawie art. 14a § 1-4 w związku z art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami)postanawia wydać Podatnikowi pisemną interpretację, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego – w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych - oceniając jego stanowisko odnośnie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kary pieniężnej, przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji z dnia 28.08.2006r. (wpływ do Urzędu dnia 30.08.2006r.) jako nieprawidłowe.

U Z A S A D N I E N I E

Stan faktyczny przedstawiony przez WnioskodawcęFirma zawarła umowę dzierżawy gruntu z osobą fizyczną, w celu umieszczenia tablicy reklamowej. W wyniku kontroli Miejski Zarząd Dróg stwierdził zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklamy, bez zgody zarządcy i nałożył karę pieniężną, wobec Firmy w wysokości 11.081,50 zł. Mimo wyjaśnień i odwołań do Zarządu Dróg decyzja została utrzymana. W wyniku złożonej prośby karę pieniężną rozłożono na raty.

Przedmiot interpretacjiPodatnik we wspomnianym piśmie z dnia 28.08.2006r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Płocku o interpretację przepisów prawa w zakresie: - czy powyższy wydatek jest kosztem uzyskania przychodu w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy do kosztów uzyskania przychodu wydatek należy zaliczyć w terminie zapłaty raty, czy też w terminie wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej ?

Stanowisko WnioskodawcyPodatnik uważa , iż zgodnie z art.22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. W myśl zaś art. 23 ust.1 pkt 19 tej ustawy nie uważa się za koszt uzyskania przychodu kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót lub usług. A zatem zdaniem Podatnika,, kary umowne i odszkodowania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą są kosztem uzyskania przychodu i tylko te enumeratywnie wymienione tego kosztu nie stanowią. Podatnik uważa, iż powyższa kara pieniężna jest kosztem uzyskania przychodu, w miesiącu jej zapłaty.

Ocena prawna stanowiska WnioskodawcyZgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powyższej ustawy.A zatem, aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego wyżej przepisu spełniać łącznie następujące warunki:- pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu,- nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy.Podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.Kara pieniężna orzeczona w postępowaniu administracyjnym, nie jest kosztem uzyskania przychodów, stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 15 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz odsetek od tych grzywien i kar. Zatem, w przedstawionym stanie faktycznym, nieprawidłowe jest stanowisko Podatnika.Stąd postanowiono, jak w sentencji.

Interpretacja niniejsza dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia opisanych przez niego zdarzeń. Interpretacja nie jest wiążąca dla Podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej – do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Na niniejsze postanowienie służy Stronie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Podobne interpretacje: