Interpretacje w temacie: Środki odwoławcze

Ścieżka aktualnego tematu
Podtematy

1. Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. 2. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczenia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego. 3. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że: - ma ono dać rękojmię, iż sąd dołoży należytego staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, - ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; - ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Przy takim znaczeniu procesowym uzasadnienia wyroku za wystarczające nie można uznać samego przytoczenia przepisów prawnych lub powołania się na ich literalne brzmienie bądź też ogólnikowe powołanie się na poglądy doktryny. 4. Niezwiązanie granicami skargi oznacza bowiem, że Sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są wyznaczone z jednej strony przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś strony przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1012/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Krzysztofa G na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 9 kwietnia 2003 r. Nr ZPB-823-294/2000 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. W uzasadnieniu wyroku opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że decyzją z dnia 9 kwietnia 2003 r. wy ...

1. Ocena zasadności zawartego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegającą na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki wydatków związanych ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów, wymaga oceny prawidłowości przyjęcia przez Sąd l instancji ustalonego w postępowaniu podatkowym stanu faktycznego sprawy. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Niezbędne w tej sytuacji było wskazanie w podstawach skargi kasacyjnej na naruszenie konkretnych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynikające z faktu przyjęcia przez Sąd l instancji stanu faktycznego, ustalonego przez organy podatkowe z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zawierających uregulowania dotyczące postępowania podatkowego. 2. Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowego zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w granicach skargi, do uwzględnienia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd l instancji. Skoro nie można w związku z powyższym podważyć ustaleń Sądu l instancji co do faktu, że wydatki związane ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia cytowanego wyżej art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2004 roku, sygn. akt: SA/Sz 1805/03 oddalił skargę S Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 18 sierpnia 2003 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1998. Z treści uzasadnienia wyroku wynika, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Sz ...

1. Za pozbawiony podstaw należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mający polegać na niestwierdzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika bowiem, że jej autor pogląd o wadliwości zaskarżonego orzeczenia opierał o twierdzenie o dokonanej przez sąd błędnej wykładni pojęcia "morskiego środka transportu" i odmowy zaliczenia do tej kategorii jednostek pływających zaopatrywanych przez skarżącą w paliwo, a w konsekwencji odmowy zastosowania przepisu obniżającego do 0% stawkę podatku od towarów i usług od takiej czynności. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje zarazem konkretnych zastrzeżeń dotyczących postępowania podatkowego sensu stricto, pominiętych przez Sąd I instancji. 2. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Oczywiście chybiony był zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie § 60 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (opubl. - jak podano - w Dz. U. z 1997 r. nr 156 poz. 1025). Abstrahując od błędnego wskazania pozycji Dziennika Ustaw w którym opublikowano akt prawny, na który powoływała się skarga (wskazano poz. 1025 powinno być 1024), należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował przepisu, którego "błędną interpretację" zarzucił mu autor skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd rozważał istnienie przesłanek zastosowania stawki podatku towarów i usług obniżonej do 0% na podstawie § 62 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109 poz. 1245 ze zm.). 3. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 pkt 2 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich jak również art. 1 § 1 oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 1961 - Kodeks morski. Przepisy te bowiem nie stanowiły, ani nie mogły stanowić podstawy prawnej dla rozstrzygnięć administracyjnych oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Tym samym sąd nie mógł ich naruszyć poprzez błędne zastosowanie. Nie naruszył ich również poprzez błędną ich wykładnię, ponieważ tej nie dokonywał. Z uwzględnieniem treści wspomnianych przepisów dokonywał jedynie wykładni § 62 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109 poz. 1245 ze zm.).

Wyrokiem z 2 lutego 2005r., sygn. akt SA/Sz 226/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S-S Spółki Akcyjnej w W, (skarżącej) na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z 21 grudnia 2002 r. nr PP1.14-4408/352- 356,358-361, 363/2002 - w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2001 r. i od lipca do października 2001 r. oraz grudzień 2001 r. Z uzasadnie ...


1. Zgodnie z treścią objętego zarzutem skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 2) w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten zatem normuje powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na nie dopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu, uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów. 2. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowania w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego i procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. 3. Trafnie Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odwołując się do treści przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a. wyjaśnił, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione wart. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. 4. Oznacza to, iż z tych samych przyczyn nie mogło dojść do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tych samych tytułów wykonawczych z podaniem jedynie innej podstawy prawnej. Nie można ponadto zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, iż w sprawie wystąpiły inne przypadki wskazane w art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nakazujące umorzenie postępowania egzekucyjnego. Twierdzenie to oparte zostało o tezę, że niezaspokojony, w toku postępowania upadłościowego, wierzyciel nie ma podstawy prawnej do dochodzenia wierzytelności w przypadku ukończenia postępowania upadłościowego poza wierzytelnościami wymienionymi w wyciągu z listy wierzytelności (niezaspokojonych w toku postępowania upadłościowego) - art. 217 i art. 170 prawa upadłościowego. Z mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w związku z art. 63 § 1 prawa upadłościowego (obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania upadłościowego) wynika obowiązek umorzenia z mocy prawa postępowania egzekucyjnego po uprawomocnieniu się postanowienia o upadłości.

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stefana O na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 4 października 2004 r. Nr NA-2-7241/68/2004/SB w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyroku opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wałczu, będący ...

1. Podstawą prawną wyroku sądu administracyjnego są przepisy obowiązujące w dacie jego wydania oraz uwzględniające przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. 2. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że ma on dać rękojmie, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. 3. Po pierwsze, w ramach tego zarzutu wskazano przepisy niemające charakteru materialnego (art. 170 p.p.s.a.), art. 34 § 4, art. 29 i art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej. Art. 365 Kpc w ogóle w sprawie nie mógł być naruszony, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie ma on zastosowania. 4. Z tych względów wskazane przepisy stanowiąc ramy postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny nie mieściły się w podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Do zmiany tej oceny nie mogło doprowadzić wskazanie w powiązaniu z tymi przepisami wybranych przepisów Prawa upadłościowego (art. 169 i 170 § 1).

Wyrokiem z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt l SA/Sz 641/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stefana O na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 lipca 2004 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyroku podano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wałczu wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku ...

1. Oprocentowanie pozostawionej w Spółce dywidendy należnej udziałowcom jako nieodpłatne świadczenie o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowiące przychód Spółki uzyskany w 2002 r. 2. Skoro bowiem nie jest ważne źródło przychodów lecz sam fakt osiągnięcia dochodu, to tym bardziej nie jest ważne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania (zaniechania) innej osoby, czy też nie. Art. 12 ust. 4 ustawy enumeratywnie wylicza przychody, których wystąpienie nie prowadzi do powstania obowiązku podatkowego. Nie ma wśród nich przychodów związanych z bezpłatnym korzystaniem z cudzych praw, ani z odroczeniem ich dochodzenia przez wierzyciela. Skoro więc każdy przychód, poza wymienionymi wart. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, po odliczeniu kosztów jego uzyskania, przedmiot opodatkowania, a wyliczenie przychodów w art. 12 ust. 1-3 ma jedynie charakter przykładowy to wymienione w ust. 1 pkt 2 pojęcie nieodpłatnego świadczenia nie może (nie mogło) być zawężane do jego cywilistycznego znaczenia.

Wyrokiem z 16 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Sz 2443/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Przedsiębiorstwa P H F M P Spółki z o.o. w Ś na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 25 listopada 2003 r. nr ZPB-4218-22/03 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. Z uzasadnienia wyroku wynikało, że potrzeba określenia wysokości zobowiązania podatkowego S ...

1. Na podstawie dyspozycji art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. 2. NSA nie jest przy tym kolejną instancją administracyjną i adresowanie do niego żądań przeprowadzenia bezpośredniej oceny działania organów administracji publicznej musi zostać uznane za chybione. W dowodzeniu swych racji stronę nie mógł zastąpić sąd kasacyjny. Sąd ten nie mógł też w drodze wnioskowania uzupełniać braki skargi kasacyjnej.

Zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę z tym uzasadnieniem, że nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wbrew jej twierdzeniom decyzje organów podatkowych nie naruszają prawa. Skargę sądową wniesiono pod zarzutami: naruszenia zasady dwuinstancyjności, poprzez istotne uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym; naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do ...

1. Na podstawie dyspozycji art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. 2. NSA nie jest przy tym kolejną instancją administracyjną i adresowanie do niego żądań przeprowadzenia bezpośredniej oceny działania organów administracji publicznej musi zostać uznane za chybione. W dowodzeniu swych racji stronę nie mógł zastąpić sąd kasacyjny. Sąd ten nie mógł też w drodze wnioskowania uzupełniać braki skargi kasacyjnej.

Zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę z tym uzasadnieniem, że nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wbrew jej twierdzeniom decyzje organów podatkowych nie naruszają prawa. Skargę sądową wniesiono pod zarzutami: Naruszenia zasady dwuinstancyjności, poprzez istotne uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym. Naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do ...


Generowanie strony w 48 ms