Drukuj

Sprzedaż nieruchomosci i praw majątkowych

Działając na podstawie art. 14a § 1 oraz art. 14a § 5 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 z 1997 roku, poz. 926 z późn. zm.) Pierwszy Urząd Skarbowy w Kielcach w odpowiedzi na pismo z dnia 31.01.2003 r. (data wpływu do Urzędu 03.02.2003 r.) w sprawie skutków podatkowych wynikających ze sprzedaży lokalu wyjaśnia, że przychody ze sprzedaży środków trwałych podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych określonych w ustawie z dnia 15.02.1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54 z 2000 r., poz. 654 ze zm.).

Zgodnie z art. 14. ust. 1 ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie.

Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.

Jak wynika z pisma spółka zbyła lokal po cenie niższej niż wartość księgowa, co może również oznaczać, że cena ta znacznie odbiegała od wartości rynkowej o której mowa w art. 14 ust. 2 ustawy. W takiej sytuacji znajdzie zastosowanie art. 14 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym: "jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, organ podatkowy wezwie strony do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość określona w ten sposób odbiega co najmniej o 33 % od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający".

Mając na uwadze przytoczone przepisy trzeba uznać, że spółka powinna wykazać przychód ze zbycia lokalu w takiej wysokości, jaka wynika z zawartej umowy, nawet jeśli cena ta znacząco odbiega od wartości rynkowej. Ustalenie przychodu w innej wysokości odbywa się z inicjatywy Urzędu Skarbowego.

Koszty uzyskania przychodów przy sprzedaży środka trwałego ustala się zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16 h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Z powyższego wynika, że w przypadku sprzedaży środka trwałego do kosztów uzyskania przychodów zalicza się pozostałą nieumorzoną (niezamortyzowaną) wartość stanowiącą różnicę między wartością początkową środka trwałego, a wysokością dokonanych odpisów amortyzacyjnych, z tym że w myśl art. 16 h ust. 1 pkt 1 ustawy, suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Dotyczy to m.in. odpisów amortyzacyjnych od tej części wartości środków trwałych, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie, odliczonym od podstawy opodatkowania (ulgi inwestycyjne), bądź zwróconych podatnikowi w jakiejkolwiek formie - dopłaty, dotacje - art. 16 ust. 1 pkt. 48.

Podobne interpretacje: